‘We zijn niet heel ingewikkeld’

De Cold War Kids toeren momenteel non-stop door Amerika en Europa.

Zanger Willett: „Onze naam zegt niets over onze leeftijd.”

De Cold War Kids, vlnr: Matt Maust, Matt Aveiro, Jonnie Russel, Nathan Willett Foto Isabel Nabuurs 08-02-07 AMSTERDAM COLD WAR KIDS FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

De Cold War Kids maken bliksemcarrière. Het kwartet uit Californië ontmoette elkaar twee jaar geleden, gaf zes maanden later een eerste optreden, kwam een jaar geleden voor het eerst buiten de staatsgrenzen, en is op dit moment nonstop op tournee door Amerika en Europa.

De debuut-cd, Robbers & Cowards, is net uit, met daarop nummers als We Used To Vacation en Hang Me Up To Dry. Schonkig en dwars klinkt de muziek, die – op een aan Tom Waits herinnerende manier – ‘deconstructivistisch’ elkaar steekt. ‘Blues’ wordt het in Amerika genoemd, maar de muziek van Cold War Kids heeft niets te maken met de ‘klassieke’ gitaarblues van meester-gitaristen als Robert Johnson of Stevie Ray Vaughn – al was het maar door de prominente rol van pianist Nathan Willetts bonkende pianospel.

De ‘blues’ zit in de akkoordreeksen die ze kiezen, zeggen Willett en gitarist Jonnie Russell, in de kelder van Paradiso, Amsterdam, een paar uur voordat ze daar zullen optreden als voorprogramma van Clap Your Hands Say Yeah. ,,Dat hoor je ook bij Nick Cave of Tom Waits, zij kiezen vaak akkoorden die bekend zijn uit de blues: simpele loopjes zoals G,C,D, daar bouwen ze dan een nummer omheen’, zegt Russell. ,,Als wij muziek maken komen we ook vaak bij die combinaties uit.” ‘Simpel’ noemt Willett deze melodieën. Toch klinkt de muziek van Cold War Kids niet simpel, maar eerder doorwrocht. Waar zit hem dat dan in?

Willett reageert gestoken. ‘Gecompliceerde muziek’ is dan ook al een besmette term sinds het punktijdperk. ,,We zijn niet zo ingewikkeld", mompelt hij. Jonnie Russell neemt het minder zwaar op. ,,We zijn niet technisch ingewikkeld, denk ik. Het zit hem eerder in de verschillende elementen die we bij elkaar brengen. Het ritme is vaak off-beat, we hebben breaks en tempowisselingen. En de structuren zijn anders dan bij de meeste popliedjes.”

Cold War Kids ontstond bijna terloops. De muzikanten begonnen als vrienden met elkaar muziek te maken. Na een tijdje traden ze op voor andere vrienden. ,,En toen stonden we voor de keuze: houden we onze baantjes, of kiezen we voor de band?”, zegt Russell. De groep heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als opruiende live-act.

De naam is een verwijzing naar de tijd waarin de muzikanten geboren werden: die van de Koude Oorlog. ,,Een naam als deze roept direct beelden op”, zegt zanger/pianist Nathan Willett. ,,Het doet mij denken aan angst voor de bom, mensen die schuilkelders bouwden en schoolklassen die bom-oefeningen deden onder de schoolbanken.”

In hun teksten komen dit soort verwijzingen niet voor, maar er zit wel nostalgie in de muziek en de woorden: nostalgie naar de tijd dat mannen nog gezinshoofd waren en vrouwen de ijskast gevuld hielden. Maar ook naar de tijd dat mannen de blues speelden in vage kroegen en zelfgestookte whisky dronken. In We Used To Vacation bijvoorbeeld zingt Nathan Willett met zijn nasale, bezeten stem over de familie die niet op vakantie kan, omdat vader het geld aan drank heeft besteed.

De nostalgie van de naam past goed bij de muziek. Maar kun je oud worden in een band die Cold War Kids heet? „Ik maak me er nog geen zorgen over”, zegt Willett. ,,Cold War Kids is een uitdrukking, hij zegt niets over onze leeftijd.”

Russell: ,,We trekken ons niets aan van gedoe over onze naam. We zijn van plan om over twintig jaar nog steeds muziek te maken.”

Robbers & Cowards van Cold War Kids is verschenen bij V2

    • Hester Carvalho