Met gele Hummers naar de skilift

Zachtjes knispert de verse sneeuw onder het snowboard. De zon schijnt flauwtjes, morgen gaat het weer sneeuwen, zo voorspelt het Libanese weerbericht. Onderaan de piste van Faraya-Mzaar klinken beats van de Nederlandse dj Tiësto. Nog een uurtje en dan nog wat après-ski met een aantal dames op stilettohakken en Guccitasjes. By the way, hoe is het in Europa op de hellingen? Nog steeds zo weinig sneeuw? Libanon en Iran zijn wellicht ongewone bestemmingen, maar sneeuw ligt er voldoende.

Maar kom wel voorbereid. Qua looks in ieder geval. In Libanons wintermekka Faraya-Mzaar rijdt men het liefst met gele Hummers naar de skilift. Het parkeerterrein staat vol met dure terreinwagens. Brillen zijn het liefst groot en van Versace. Zonnebaden is net zo belangrijk als skiën. Want op de pistes denkt de Libanese upperclass niet aan politiek maar aan plezier.

Faraya-Mzaar ligt op een uurtje van Beiroet en de wat stompe, maar hoge bergen (2465 meter) zijn perfect om te skiën. Wegens de straatprotesten van vorige maand zijn er weinig toeristen. Daarom zijn de prijzen relatief laag. Een skipas kost hier 20 euro en een nacht in een van de vele hotels begint zo rond het drievoudige daarvan.

„Als de opwarming van de aarde doorzet, komen we hier ook in de problemen, maar voorlopig zitten we goed in Libanon”, zegt een Amerikaan grappend bij het begin van een van de vele stoeltjesliften. Keuze genoeg, want er is iets van tachtig kilometer piste in het gebied.

Nu dit seizoen de sneeuw in Europa grotendeels is uitgebleven of hoogst onvoorspelbaar was, hopen de Libanese skigebieden stiekem op een toename van het aantal westerse toeristen. Zodra de politieke situatie zich stabiliseert natuurlijk, want voorlopig blijven de buitenlanders nog weg. Luxe hotels in Beiroet verhuren kamers voor 30 dollar of minder. Vooral de rijke toeristen uit de golfregio worden gemist. Die strooiden geld in het rond alsof het gebruikte zakdoekjes waren.

„Maar iedereen moet komen. Alstublieft, steun Libanon”, zegt een jonge hoteleigenaar die zijn logement net heeft laten verbouwen. „’s Ochtends skiën en ’s middags aan de Middellandse zee. Waar kan dat nog meer?” Overigens duurt het skiseizoen in Libanon ongeveer van januari tot maart. „En dan zijn er nog de clubs en bars in Monot en Gemeyze”, zegt de hoteleigenaar. „Het is hier fantastisch!” Slechts de helft van zijn kamers is bezet en ook nog eens tegen een ultralaag tarief.

De terugtrekkende sneeuwhoogtes maken ook andere, nog exotischer oorden interessant. Het Alborz-gebergte, waar de Iraanse hoofdstad Teheran aan de voet ligt, heeft verscheidene toppen hoger dan 4.000 meter. Ook hier aan sneeuw geen gebrek. Al zijn de liften er van pre-revolutionaire kwaliteit (dus van voor 1979). Eens per jaar valt er nog wel eens een cabine naar beneden, maar dat mag de pret niet drukken tijdens een kilometers lange afdaling in diepe sneeuw. De dagkaarten zijn ook niet duur: 6 euro.

De muziek bij de Iraanse eettentjes is wel anders dan in Libanon. In de maand Moharram, als de dood van de derde shi’itische imam Hussein wordt herdacht, klinken er alleen maar klaagliederen uit de boxen. De skicrowd in Iran komt in grote lijnen overeen met die in Libanon. Showen en zonnebaden zijn hier net zo belangrijk als skiën of snowboarden. De nieuwste mobiele telefoons behoren tot de standaarduitrusting van de jonge Iraanse skifan. Het is geen enkel probleem om ook te bellen tijdens een afdaling.

Après-ski in Iran beperkt zich tot een hamburger in het restaurant Boof. Alcohol is officieel verboden. Maar in de appartementen rond de skidorpen Shemshak en Dizin wordt desondanks vaak uitbundig zij het illegaal gefeest. Op de pistes zijn politieagenten op de lange latten die in de gaten houden of vrouwen wel hun haar bedekken. Aangezien er in de islamitische republiek weinig mag maar alles kan, zijn er ook veel dames die hun haren in de wind laten wapperen zodra ze naar beneden gaan. De agenten zijn niet echt goede skiërs.

Buitenlanders in Iran zijn een relatieve bezienswaardigheid, na 28 jaar internationale isolatie wegens de islamitische revolutie. Desondanks zijn er op de pistes veel te vinden, vaak ambassadepersoneel of stewardessen van internationale luchtvaartmaatschappijen. „De sneeuw hier is fantastisch en de mensen supervriendelijk”, zegt een piloot van de KLM. Hij is drie dagen in Teheran en gaat elke dag skiën.

Ook in Libanon en Iran zijn de seizoenen onvoorspelbaarder geworden, maar door de grote hoogtes zijn de gebieden, met name in Iran, vrij sneeuwzeker. „Wij willen dat alle buitenlanders hier komen kijken hoe aardig Iraniërs zijn”, zegt Ramin (29), met zijn snowboard in de hand. „Als we samen skiën zijn er geen problemen tussen mensen.”