Gestrekt been

Onze ogen hebben het zwaar. Ze moeten met z’n tweeën het hoge tempo van het huidige voetbal kunnen volgen. De bal vliegt met hoge snelheid door de lucht. Het is bijna niet meer bij te houden met het blote oog.

Scheidsrechter Wegereef floot gisteren AZ tegen Ajax. Het was een onrustige wedstrijd met (aanvankelijk) tweeëntwintig spelers en twee wilde coaches aan de kant. Probeer dan maar eens alles goed te beoordelen.

De Zeeuw van AZ kwam op Ajax-keeper Stekelenburg afgegleden. De bal rolde tussen de twee. Ze knalden op elkaar, de bal lag even los, Martens tikte ‘m in het doel. Woedende Ajax-spelers stormden op de scheidsrechter af. ‘De Zeeuw had een gestrekt been!’

Benen zijn gemaakt om te knikken en te strekken. Maar met gestrekt been vooruit glijden is niet toegestaan als er een tegenstander in de buurt is. Wat moest de arbiter? Hij had het niet goed kunnen gezien. Wegereef keek naar de grensrechter. Ook die had een geldig doelpunt gezien. 1-1.

Tennis, ook al zo’n razendsnelle sport die door luie ogen niet meer te volgen is. Ik zat gisteren te kijken naar de finale van het tennistoernooi in Ahoy’ in Rotterdam. De bal vloog na een service van Ivan Ljubicic soms boven de 200 kilometer per uur over de baan.

Was hij in, was hij uit? Hawk Eye!

Hawk Eye is het almachtige oog dat alles ziet. Het is geen echt oog, nee, het zijn tien camera’s die rond het veld hangen om de tennisbal te volgen. Is er twijfel over ‘in’ of ‘uit’, dan kan een speler om Hawk Eye vragen.

De Kroaat Ljubicic speelde een ongelukkige wedstrijd. Hij dacht een service ingeslagen te hebben. Hij hoorde ‘uit’ roepen door de lijnrechter. Hij vroeg om Het Oog.

De toeschouwers op de tribune keken naar een groot scherm. De tennisbal was een grafisch bolletje geworden dat langzaam daalde naar het speelveld. De lijn raakte in zicht, nog verder daalde de bal, om vervolgens, goed zichtbaar, buiten de baan te landen.

Uit dus. Het Oog was de baas. Niemand twijfelde meer.

Terug naar Alkmaar.

Ajax-trainer Henk ten Cate springt op na het doelpunt van AZ. Hij vraagt iets aan de official en kijkt daarna, samen met alle spelers en toeschouwers, naar het scherm. De stadionspeaker: ‘Ajax wil Het Oog.’

We zien de aanvaring terug op grote schermen in het stadion, al zijn de twee hoofdverdachten veranderd in anonieme poppetjes. Ondertussen lurkt scheidsrechter Wegereef aan de zijlijn aan zijn flesje chocomel.

Poppetje De Zeeuw glijdt, poppetje Stekelenburg zakt ineen. Daar komt het been van De Zeeuw. Iedereen ziet het resultaat. Wat een schitterend gestrekt been. (‘A flying tackle’, zei Ajax-speler Kenneth Perez na afloop diplomatiek).

Official: ‘Gestrekt been. Doelpunt afgekeurd.’ Ten Cate loopt op Wegereef af en omhelst hem innig. Ze blozen. Het staat nu nog steeds 0-1 voor Ajax.

AZ-trainer Van Gaal heeft iets gezien. Hij loopt naar de official en vraagt ook om Het Oog. We zien op de schermen, vertraagd, twee open monden tergend langzaam naar elkaar toe glijden. Twee tongen omstrengelen elkaar. Onmiskenbaar, de kleur van chocomel is er zelfs op te zien. Official: ‘Tongzoen!’

Het Alkmaarse publiek zingt hatelijke homoliedjes. Wegereef is not amused. Nu is het hek van de dam. Het is de vraag of een voetbalwedstrijd met de komst van Het Oog ooit afgelopen zal zijn.