De magie van een winkel waar je alleen met een pasje in mag

Op een verjaardag, afgelopen weekend, haalde een vriend iets uit zijn zak. Hij keek er gewichtig bij. Blij, ook. Het was een Makro-pasje. Dat pasje had hij weten te bemachtigen omdat hij een stichting had opgericht.

Een Makro-pas! Iedereen was meteen geïnteresseerd. Was hij er al geweest? Kreeg hij nu ook het Makro-krantje met aanbiedingen en prijsklappers? En, belangrijker: mochten we een keer mee?

De Makro oefent op veel mensen, en ook op mij, een grote aantrekkingskracht uit. De naam alleen al. ‘Makro’. Een enorm winkelparadijs, waar je dingen in bulk kunt inkopen, zoals honderd rollen wc-papier in één pak. Of buitensporig grote dingen, zoals een ronde brie waar je twee weken van kunt eten.

Ik sloot me meteen aan bij de Mag-ik-mee-naar-de-Makro-mensen op de verjaardag. Ik wist niet wat ik er zou gaan kopen, want ik hou niet zo van brie, en al helemaal niet twee weken achter elkaar. Maar van wc-papier kun je nooit genoeg hebben, zeg ik altijd maar. Ook dacht ik aan droog voedsel, zoals spaghetti, en onbederfelijke waren, zoals Andy. Een huis vol voorraden zou ik hebben.

Maar toen bleken er onder het gezelschap Makro-cynici te zijn. Die was ik nog nooit tegengekomen; ik ken alleen maar mensen die een ticket naar Parijs onmiddellijk zouden ruilen voor een uitstapje naar de Makro. De Makro-cynici zeiden dat de Makro helemaal niet goedkoop was. En ze zeiden dat je niets hebt aan kilo’s spaghetti. „Wat moet je daar nou mee?” waren hun letterlijke woorden.

Geen idee wat je daarmee moet, zei ik. Maar misschien draait het Makro-gevoel niet om praktisch nut, maar om de magie. De magie van een winkel waar je alleen met een pasje in mag. De jarige vriendin wist nog iets wat magisch was bij de Makro. Zij had gehoord dat je er werd bejegend als een horeca-ondernemer. Ook als je dat helemaal niet was. Haar vriend was er geweest, en een Makro-verkoper had hem toen een bepaalde wijn aangeraden ‘voor als hij een grote partij had’. Wie wil er nou niet als horeca-ondernemer benaderd worden, vooral als ondernemer die regelmatig ‘een grote partij’ heeft? In zijn ‘toko’?

Ik heb me alsnog aangemeld voor een dagje Makro. Het zal even duren voor ik mee mag, want er waren veel gegadigden. Maar mijn Makro-moment gaat komen. En tegen die tijd weet ik vast wat ik er wil kopen.

Aaf Brandt Corstius