Zwaar zompig

Cold War Kids: Robbers & Cowards (V2)

Cold War Kids:Robbers & Cowards(V2)

De culturele erfenis van het Zuiden van de Verenigde Staten is ook voor buitenstaanders aantrekkelijk. De Australische Nick Cave plunderde volop de muziek en de religieuze sfeer uit die streken; de Nederlander Daniel Lohues speelt graag de ‘swamp blues’, en de jarenzestigrockers van Creedence Clearwater Revival klonken destijds alsof ze tot hun knieën in het moeras stonden, al kwamen ze uit sunny California. Ook uit Californië komt de nieuwe band Cold War Kids. En ook zij verwerken – weer anders dan Creedence – in hun muziek de zwaar zompige zuidelijke sfeer die vol is van hel en verdoemenis verkondigende priesters, doorrookte bluesakkoorden, en in whisky gedrenkte kroegruzies.

De band rond zanger en pianist Nathan Willett speelt die zuidelijke blues op een eigenzinnige manier. Hier neemt niet de gitaar het voortouw, maar fungeren schonkige pianoakkoorden als steun voor Willetts om wraak en vergelding jankende stem. Daaromheen slingeren zich nog wat kreupele drums en eenzaam klinkende gitaarriedels. Vier landlopers die elkaar tegenkomen en een eindje oplopen, dat is de sfeer die tegenkomt op Robbers & Cowards, de debuut-cd van Cold War Kids. De zwervers barsten uit in dronken getier of vertellen op hoge toon sterke verhalen. Ze hebben het over oom John die op ‘death row’ zit wegens moord (Saint John); over hun drankgebruik dat een gelukkig gezinsleven in de weg staat (We Used To Vacation); en over de onrechtvaardigheid van het lot (God, Make Up Your Mind). Willett jankt en sniert en wordt brommend ondersteund door de rest van de band.

Cold War Kids zijn prachtig op die momenten dat onder de meanderende melodie toch een stevig skelet te vermoeden is. Nummers als We Used To Vacation, Hang Me Out To Dry en Passing The Hat hebben dan wel de malle-pietje-instrumentaties waar Tom Waits ook zo dol op is, ze kunnen in een greep de uiteinden bij elkaar pakken en swingend eindigen. Dat daartegenover ook een paar liedjes staan die zelf niet meer weten waar ze ooit begonnen, zoals Rubidoux en Pregnant, mag de pret niet drukken.

HESTER CARVALHO