Winter

Sport is politiek geworden. Nee, niet in het regeerakkoord van Balkenende en Bos, in de nationale en internationale bonden. In de wereld van lidgelden, premies, startgelden en boetes. Waar zelfverklaarde leiders zo graag de grenzen van de macht opzoeken.

In het wielrennen is een smerige oorlog aan de gang. De internationale wielerunie UCI meent gerechtigd te zijn ProTour-ploegen te verplichten van deelname aan Parijs-Nice af te zien. Doen ze dat niet dan zwaait er wat. Afzien van Parijs-Nice? Van het grote rendez-vous in een nieuw wielerjaar? Van conditieopbouw naar de lenteklassiekers toe? Alleen een zwakzinnige kan het bedenken. Of een zelfingenomen bureaucraat over wie geen pedaal is heengegaan.

Je mocht hopen dat bonden dienstbaar zijn. Dat ze de belangen van hun aangeslotenen, vrienden en kennissen met verve behartigen. Ja, zelfs dat ze hun eigen hang naar bombarie enigszins in bedwang houden voor het goede doel. Te weten: de geliefde sport faciliteren, waar mogelijk. Zeker, de bobo’s mogen op hoogtijdagen in de betere hotels slapen. Ze mogen zich zelfs per limousine naar hun maîtresses verplaatsen. Als er nog maar iets van liefde voor het wielrennen overblijft. Van erbarmen voor desperate sprinters.

Dan moet je niet bij de UCI zijn.

Ik weet wel dat Hein Verbruggen nog steeds erevoorzitter is in dit hol van maffiamaatjes. Zijn opvolger Pat McQuaid is er in geslaagd om, in minder dan een jaar tijd, van de hele UCI een bordeel te maken. Je loopt er binnen en je loopt er buiten, en niemand wijst je de weg naar het echte genot. Van enige democratie hebben ze bij de UCI geen weet. Hersenspinsels die niet uit de werkkamer van de voorzitter komen, worden weggeveegd als dronkemanspraat van de straat. Dat hoort inderdaad niet thuis in een bubbelbad.

Pat McQuaid speelt graag de hervormer. Hij heeft het alleen nog over professionalisering en mondialisering van de wielersport. Omdat hijzelf een geparachuteerde gunsteling van de UCI is, heeft hij huurlingen nodig. Sommige ploegleiders en zogenaamde officials masturberen dapper mee met de voorzitter. Nou ja, geen wereld zonder schunnigheid.

Dat McQuaid in een open oorlog is verwikkeld met ASO, het bedrijf achter de Ronde van Frankrijk, is nog tot daar aan toe. De organisatoren van de Tour zijn al even ijdeltuiterig in hun machtsdenken als de UCI-kliek. Maar de UCI kan het ook niet meer vinden met de organisatoren van de Giro en de Vuelta. Wat blijft er dan nog over in het wielrennen, buiten kermiskoersen?

Hoeveel bond is de UCI nog? Waar is de notie van algemeen belang? Wie een wedstrijd als Parijs-Nice voor renners illegaal verklaart, is niet meer met wielrennen bezig. Hoe moet het straks dan met Milaan-Sanremo, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik? Die klassiekers vinden uiteraard ook geen genade in de ogen van de UCI. De toekomst is aan de kinderen en neefjes van Harm Ottenbros: legendes voor een halve dag in het bejaardenhuis.

Leve Heerenveen-Heerenveen!

Wie er zich ook van bedient, macht is altijd ordinair. Dat geldt voor ASO, voor de Giro, voor de Vuelta en voor de UCI. Allicht is sport economie geworden: Ajax is niet voor niets beursgenoteerd. Maar als je bond of unie wil zijn, houdt het leven niet op bij een bruto nationaal product. Dan sta je in de continuïteit van mystiek, legendevorming, volksvermaak en verhalen. Dan komen macht en geld op de tweede plaats.

Renners verbieden Parijs-Nice te rijden is hetzelfde als tegen PSV zeggen: je mag in de Champions League alles spelen, maar niet tegen AC Milan, Barcelona en Manchester. De glorie moet een beetje binnen de verbeelding blijven van Albanië en Montenegro. Waar de Rabobank niet eens voet aan de grond heeft. Waar ze nog nooit gehoord hebben van Gerolsteiner, T-Mobile, Lotto en QuickStep.

Zet dan een hooivork op de fiets.

Wielrennen brengt lente in de harten. De Primavera is een hergeboorte, elk jaar weer. Dat mag dus niet van de UCI. Illegaal. We moeten met zijn allen gekluisterd blijven aan de boeien van de winter. Aan het domme veldrijden. Aan die treurige raperigheid van Pat McQuaid. Altijd winter.

Renners, ploegleiders en sponsors die afhaken voor Parijs-Nice zijn oorlogsmisdadigers. Ik wens ze niet meer terug te zien. Niet in de Ronde van Vlaanderen, niet in de Eneco Tour.