Teken

In het voorjaar van 1992 stond in de wetenschapsbijlage van NRC Handelsblad een groot artikel over Lyme-disease, veroorzaakt door besmette teken. We hadden daar toen nog nooit van gehoord.

Een paar maanden later, kamperend tijdens een bergwandeling in de Pyreneeën, ontdekte ik dat ik drie opgezwollen teken had. Mijn man zei meteen: `daar kun je iets vervelends van krijgen, heb ik pas gelezen`, maar precies wist hij het niet meer. Nauwelijks weer thuis kreeg ik al snel toenemende gewrichts- en vermoeidheidsklachten. Opeens werden we alert. Ik vertelde de huisarts dat ik drie teken had gehad. Maar ook bij artsen was de bekendheid nog minimaal: er moest volgens hem een ronde rode kring ontstaan en die had ik niet. Een test kon de besmetting met de Borellia-bacterie uitwijzen, maar die bleek negatief, dus was een antibioticum niet nodig. Ik werd naar een reumatoloog doorgestuurd met als resultaat: `hormonen` en `leeftijd`. Inmiddels had mijn man de NRC om het artikel gevraagd. Dat kregen we prompt toegestuurd. Daarin stond de naam van een arts van het AMC vermeld. Afspraak gemaakt, maar weer: geen rode ronde plek en uitslag test op de Borellia-bacterie weer negatief. Geen antibioticum; ik hoorde bij de reumatoloog thuis.

Ondertussen had ik zelf al een afspraak met het in reuma gespecialiseerde Jan van Breemen Instituut gemaakt. Want één ding was mij uit het artikel duidelijk geworden: wilde ik niet blijvend invalide worden, dan was haast geboden. Het was nu bijna drie maanden na de besmetting. Ik kon bloemen niet meer zonder hulp in een vaas krijgen, het lopen ging steeds moeilijker en ik voelde me ellendig. Gelukkig trof ik (eindelijk) een begripvolle arts bij het van Breemen Instituut, die onvoldoende redenen zag voor de diagnose reuma. Samen met een collega besloot hij tot een onmiddellijke antibioticumkuur, voordat de uitslag van de - inmiddels vierde - test bekend was. Die uitslag bleek positief! In mijn aanwezigheid heeft hij het AMC gebeld en toen bleek dat daar de test de eerste keer ook positief was geweest. Omdat er echter geen rode vlek was, was die positieve uitslag verworpen en had men de test op een andere manier herhaald met negatief resultaat. `Ziezo, hier kunnen ze nog wat van leren`, zei mijn reumatoloog tevreden. Hij vertelde dat het 10 à 12 weken duurt voordat de Borellia bacterie per test aanwijsbaar is en dat de test bij het AMC waarschijnlijk rond het omslagmoment was gevallen.

Mijn ziektegevoel ging snel over, de gewrichten hadden langer nodig, maar herstelden geleidelijk ook. Dus, blijvende invaliditeit is voorkomen dankzij uw uitstekende wetenschapsbijlage!