Retrosoul uit de rumreclame

RETROSLOERIE: Amy Winehouse Foto AP British singer Amy Winehouse poses for photographs after being interviewed by the Associated Press at a studio in north London, Friday Feb. 16, 2007. Winehouse is not your average suburban London girl. First off, there's the diminutive singer's larger-than-life look _ black beehive of hair, mascara-drenched eyes, old-school sailor tattoos. It's part Dusty Springfield, part Morticia Addams. Then, there's the 23-year-old's extraordinary voice, like Billie Holiday channeling the Shangri-Las. (AP Photo/Matt Dunham) Associated Press

De eeuwenoude romantiek van sex, drugs and rock ‘n’ roll is onverslijtbaar. Je hoeft niet eens over alle drie te beschikken om succes te hebben. Zo heeft Pete Doherty al jaren nauwelijks goede rock ‘n’ roll-noten voorgebracht, maar heeft hij dankzij steeds weerkerende rechtszaken wegens drugsbezit een aardig bestaan als celebrity opgebouwd. Hoe het met zijn seksleven zit, is niet bekend, maar als ik zou moeten raden, zou ik zeggen: niet best. Hij heeft een instabiele relatie met het model Kate Moss en die is beslist mooi maar beschikt eerder over koude schoonheid dan warme sekspoezeligheid. Bovendien is overvloedig drugsgebruik lustremmend.

Ook Amy Winehouse speelt de sex, drugs and rock ‘n’ roll-troef helemaal uit. Ze heeft nu een hit met Rehab, een nummer met de steeds terugkerende regel: ‘They tried to make me go to rehab, but I said: no, no, no.’ Op andere nummers op de cd Back To Black zingt ze over slechte mannen en vrouwen, onder wie haarzelf, en neemt ze geen blad voor de mond. ‘What kind of fuckery are we?/ Nowadays you don’t mean dick to me (dick to me)’, zingt ze bijvoorbeeld in Me and Mr Jones (Fuckery).

De muziek die bij deze rauwe woorden over sex & drugs horen zijn vreemd genoeg net zo retro als een oubollig, nieuw jarendertighuis. Zoals elk echt jaren dertighuis beter is dan een nieuw gemaakt, zo staan op elke oude southern-soul-compilatie betere nummers dan op Back To Black. Daar komt bij dat Amy Winehouse met een wonderlijke timing zingt, als een karaokezangeres die de tekst niet goed kan ontcijferen.

De videoclip bij Rehab moet Winehouse’s reputatie van ‘sloerie met een strot’ versterken. Hierin zien we haar in een kamer. Het lijkt erop dat ze net wakker is geworden, en ze is omringd door muzikanten van wie een enkeling nog zijn pyjama aanheeft.

De vertrekken waarin Winehouse in Rehab verkeert, zijn smoezelig en donker, met hier en daar een kussen of gordijn in een hip retrodessin. Maar het is wel het soort gestileerde smoezeligheid van de koffie- en rumreclames die de ‘hete’ atmosfeer van het oude Cuba of een of ander Caraïbisch eiland moeten suggereren. Zo maakt de clip precies duidelijk wat er zo vervelend is aan Amy Winehouse: ze is een design sloerie met een zorgvuldig geconstrueerd imago, zo een die wakker wordt met vlekkeloos opgemaakte ogen.

BERNARD HULSMAN