Column

Nieuw duo

Sam en Mooszkowicz lopen door de Kalverstraat, waarop Sam tegen Moosz zegt: „Weet je waar Bram is?”

„Ondergedoken”, antwoordt Mooszkowicz.

„Waar?”, vraagt Sam.

„In Jort’s kelder.”

Het was een vrolijk weekje en ik ben maffiamaatje Bram zeer dankbaar voor zijn onnavolgbare uurtje topcabaret. Wat een fantastische maandagmiddagmatinee! Hij had alleen geen lekkere zaal. Er werd door het publiek weinig gelachen. En dat was raar. Want hij kwam toch een aantal keren onbedaarlijk komisch uit de hoek. Toen de RTL-Boulevard-presentator Moszkowicz begon over het schenden van zijn privacy, had ik toch echt een bulderend journaille verwacht. Dat is toch humor? Dat de man, die meewerkt aan een van de grootste roddelkontrubrieken van het land, klaagt over het feit dat zijn privacy geschonden is. En dat ook nog eens op een emotionele toon die een topacteur als Pierre Bokma hem niet gemakkelijk nadoet. Ik moest daar onbedaarlijk hard om lachen. Net zo hard als toen ik hoorde dat zijn achterklapcollegaatje Albert Verlinde onlangs het toestel van een fotograaf had afgepakt omdat de man Albert zijn hond fotografeerde. Verlinde kwam op voor de privacy van zijn viervoeter.

En dat Bram het feit dat de Holleederscooter op de naam van mevrouw Moszkowicz staat afdeed met gedoe over scootertjes is toch lollig? Of heb ik het nou mis? Ik rijd al jaren in de auto van mijn advocaat, telefoneer altijd vanuit zijn kantoor en ga regelmatig met zijn vrouw naar de sauna. Zij het dat hij dat laatste niet weet.

Soms is privacy een ingewikkeld onderwerp. Peter R. de Vries schijnt af en toe zeer hot te mailen met een beeldschone blondine. Een voormalige vriend van onze Peter heeft ingebroken in zijn mailbox en de mailtjes rondgestuurd aan bevriende rioolratten. Peter heeft terecht aangifte gedaan. Maar stel nou dat de zaak wordt behandeld door officier van justitie Joost Tonino, die van onze Peter te horen krijgt dat hij het niet prettig vindt als een ander in zijn computer zit te neuzen en zeker niet als de gegevens ook nog eens openbaar worden gemaakt. Lijkt me een interessant proces. Natuurlijk lag de zaak-Tonino anders. Toen ging het om zogenaamde bijvangstkinderporno! Dat is waar, maar de vraag is: mag je, terwijl je niet opsporingsbevoegd bent, op welke manier dan ook, aan iemands computer zitten? Ik kom zelfs niet aan de computer van mijn vrouw. Al is het maar uit angst dat ik een intiem mailtje van mijn advocaat aan haar tegenkom.

Terug naar Bram. Ik vond hem geweldig en wil hem voorstellen om met Louis van Gaal een komisch duo te gaan vormen. Spotje erop, busje huren en hup: het land in. Als dat geen volle zalen trekt. Mijn impresariaat wil de tournee graag organiseren. Louis schreeuwt over de sportpers in het algemeen, Langs de Lijn in het bijzonder en iets beledigends over de in zijn ogen inferieure bondscoach, waarna Bram stevig huilt over het meesterlijke complot van het OM, de vlerken van Quote en de erven van stille Willem Endstra.

In het voorprogramma doen we Leon de Winter, die vindt dat de Volkskrant op de nieuwspagina geen woorden als emotioneel, vilein en breedsprakig mag gebruiken als ze verslag uitbrengen van de maandagmiddagconference van Bram. Die woorden horen volgens het Orakel van Bloemendaal op de Forumpagina thuis. Omdat het een mening is. Volgens mij waren de woorden emotioneel, vilein en breedsprakig juist zeer objectief en ook nog eens eufemismen van het zuiverste water. Een uur lang hol geleuter in de ruimte, terwijl hij ook met de regel Ik stop er mee had kunnen volstaan. Hij had het zelfs schriftelijk af kunnen doen. In dit geval mag je echt schrijven dat Leon de Winter een hele domme columnist is. Dat is niet mijn mening. Dat is gewoon een voldongen feit.

Las ook nog dat Bram het maffiamaatjesvonnis van de voorzieningenrechter niet had mogen bekritiseren. Dat vond ik juist wel weer grappig. De advocaat at een banaantje, gooide de schil voor zijn eigen voeten en ging vervolgens snoeihard op zijn befje. Ik wil deze scène graag als ballet aan de show van Louis en Bram toevoegen.