Losgeslagen tomaten en stuntende huursoldaten

Volharding is nodig om in de kolossale fantasiewereld van Final Fantasy door te dringen, merkt Saul van Stapele

FANTASIEWERELD: Final Fantasy XII

Final Fantasy XII (Square Enix)

Het is soms niet eenvoudig om als 32-jarige thuis respect af te dwingen wanneer je met enige regelmaat jezelf verliest in een computerspel. Als recensent van computergames heb je altijd nog het excuus dat je aan het werk bent, maar dat is laf en verwerpelijk. Ook kun je verwijzen naar studies die stellen dat men van het spelen van computergames slimmer en behendiger wordt, maar dat is tevergeefs. Je partner zal je meesmuilend aankijken, per ongeluk over de voedingskabel van je spelcomputer struikelen en vervolgens veelbetekenend naar de opgestapelde afwas in de keuken blikken. Het spelen van games wordt over het algemeen niet geaccepteerd als een respectabel tijdverdrijf voor intelligente volwassenen.

Met het nieuwe deel uit de populaire computerspelserie Final Fantasy dacht ik een krachtig wapen in handen te hebben. Een prachtige, kolossale fantasiewereld met vele lagen die slechts te doorgronden is voor gemotiveerde spelers met een overdosis doorzettingsvermogen die zich niet laten afschrikken door een uren durend beginstadium waarin het voor de leek volstrekt onduidelijk is wat nu eigenlijk de bedoeling is. De speler die er vrolijk wat op los wil knallen of scheuren, brengt het spel na een avond vol hoofdpijn teleurgesteld terug naar de winkel met de mededeling dat het echte leven al ingewikkeld genoeg is. Voor de doorzetter ontvouwt zich echter een speluniversum dat bij vlagen briljant, uniek en verslavend is. Mijn partner knikte tolerant, en wees naar het scherm.

„Waar ben je nu mee aan het vechten?”

„Eh…een tomaat.”

„Een tomaat?”

„Ja, een losgeslagen tomaat. En ik moet hem vernietigen want daar krijg ik een beloning voor.”

„…”

Final Fantasy XII is een typische Japanse role-playing game die veel vraagt van het inlevingsvermogen van de speler. Een scheutje The Lord Of The Rings, een toefje Star Wars, een flard van een middeleeuws koningsdrama; het komt allemaal voorbij in een duizelingwekkend vormgegeven wereld met spoken, prinsen, puddingmonsters, luchtschepen, uit vuur opgetrokken paarden en tovenaars. Het verhaal is niet na te vertellen (en ook niet zo belangrijk) maar wordt in lange, oogstrelende filmpjes uiteengezet. Je trekt door woestijnen, rioolstelsels, steden en paleizen, krijgt her en der bizarre opdrachten (versla een tomaat!), moet puzzels oplossen (hoe glip ik in een labyrintachtig gangenstelsel langs de bewakers?) en veel gevechten voeren met vijanden van uiteenlopende omvang. De laatste vijand van een level is, zoals gewoon in dit soort spellen, de grootste uitdaging. Daarbij moet de speler alles wat hij of zij tot dan toe geleerd heeft, zo goed mogelijk toepassen om een kans te maken.

In de eerste fase van het spel lijkt het vechtsysteem dodelijk saai; je hakt er niet op los maar geeft vanaf de zijlijn aanwijzingen aan de hoofdpersoon en moet zorgen dat deze op de juiste plek staat en voldoende gezond is. Maar wanneer het spel vordert, kan je meerdere personages tegelijk besturen in een gevecht en hen zo tactisch en strategisch mogelijk inzetten zodat ze elkaar met hun specifieke kwaliteiten aanvullen.

Met de gevechten worden punten verdiend waarmee vergunningen gekocht worden die recht geven op nieuwe wapens en magische krachten; ook bij dit systeem kost het veel tijd voordat je snapt hoe het werkt en wat verstandig is om te doen en te laten.

Net als bij veel spellen zijn van Final Fantasy XII op internet lijvige instructiegidsen te vinden die op elk detail van het spel ingaan. Bij dit spel zijn deze gidsen onontbeerlijk. Niet alleen omdat je anders als een kip zonder kop rondrent maar ook omdat je met de uitgeprinte pagina’s op schoot altijd nog tegen je partner kunt zeggen dat je aan het studeren bent.

    • Saul van Stapele