Venijnige bosnimfen die je beloeren

Julie Verhoeven, uit de installatie ‘Still Life with Woman’ foto ZINGERpresents ZINGERpresents

Het is maar een smal huisje aan de Gerard Doustraat in Amsterdam, waar ZINGERpresents is neergestreken. De galerie is donker, er hangt een briefje op de deur. De galeriehouder is ziek. Wat een tegenvaller. Want vanaf binnen, in het halfduister, lonken tekeningen die wild over de muren kronkelen en de vloer bedekken. Gelukkig heeft een van de buren de sleutel. Eerst zoeken naar het lichtknopje. De geur van oud huis dringt zich op: muffige, stilstaande lucht.

ZINGERpresents, dat nog maar anderhalf jaar bestaat, verhuisde onlangs van Tilburg naar Amsterdam. De galerie ademt de sfeer van een rommelige kunstenaarsinitiatief, waar het experiment vooropstaat, en de verkoopbaarheid van de kunst minder de boventoon voert. „Ik steun niet alleen het werk dat ik al ken”, legt galeriehouder Steven van Grinsven telefonisch uit, „maar ook het werk dat nog moet komen. Ik wil jonge kunstenaars een platform bieden om hun werk te ontwikkelen. En ja, dat gaat dan vaak niet om schilderijtjes aan de muur. Ik ben op zoek naar nieuwe spanningsvelden tussen de kunst en de galerieruimte. In Tilburg werkten we al site-specific, kunstenaars maakten een werk in de ruimte. Dat gebeurt ook nu in Amsterdam.”

De installatie Still Life with Woman van Julie Verhoeven is van die werkwijze een mooi voorbeeld. Verhoeven (1969, Sevenoaks) is autodidact in de beeldende kunst en pas actief sinds 2001, maar heeft wel jarenlange ervaring als mode-illustrator. En dat zie je aan de tekeningen, die je her en der aantreft tussen de gescheurde vellen papier en tussen de bizarre objecten. Frêle maar trefzekere lijnen vormen sierlijke en elegante vrouwen, die waarschijnlijk familie zijn van de vrouwen van Henri Toulouse-Lautrec, Kees van Dongen en Egon Schiele. Verhoeven bewerkt haar vrouwen met welgeplaatste likjes verf, die soms dikkig zijn aangebracht, soms bijna transparant. Daardoor worden ze opgewaardeerd, zeg maar ‘verkunstigd’.

Die vrouwen zijn mooi en verleidelijk, maar ook een beetje eng. Het lijken venijnige bosnimfen die je in de gaten houden, terwijl je je verbaast over de verzamelde parafernalia. In een hoekje ligt een mok in de vorm van een vrouwenborst. Een grote stoffer met elektriciteitsdraden in plaats van borstelharen trekt de aandacht, in een constellatie van kleurige blikjes, papier en een schilderspalet. Veel objecten komen regelrecht uit giftshops met lollige artikelen. Verhoeven heeft ze ontdaan van de platte humor, en zet ze voor haar eigen doel in. Zo is zo’n melig object opeens veranderd in een oersymbool voor vrouwelijkheid. Fallussen treffen we ook aan: op een tekening groeien ze als tere knopjes in het gras. Verhoevens stilleven is te lezen als een enorm portret van een intens divers vrouwenleven – een zelfportret misschien.

„Het werk van Julie is een mix”, legt Van Grinsven later uit. „Aan de ene kant is er de kracht van de vrouwen uit Lysistrata, het toneelstuk van Aristofanes, die hun oorlogvoerende mannen een halt toeroepen door ze seks te ontzeggen. Aan de andere kant is er de wondere wereld van Alice, met om elke hoek een nieuwe verrassing.”

Het voelt vreemd om die ontdekkingstocht in je eentje te maken, zonder galeriehouder die over je schouder meekijkt. Buiten gluren mensen nieuwsgierig naar binnen. Nog even het licht uit, de deur weer op slot draaien. De sleutel kan weer terug.

Julie Verhoeven, Still Life with Woman. T/m 3 maart in ZINGERpresents, Gerard Doustraat 134, Amsterdam. Inl: www.ZINGERpresents.net