Prins’ Americana is harmonieus

Voorstelling: Op weg naar huis, door Prins, De Munnik en Den Tex. Gezien: 22/2 in De Meerse, Hoofddorp. Tournee t/m 31/5. Inl. 015-2159415, www.mojotheater.nl

„Ik ben al zo lang met mezelf onderweg”, zingen Kees Prins, Paul de Munnik en J.P. den Tex driestemmig, slaand op hun gitaren, op de muziek van de groep America – en zo’n avond wordt dit dus: drie mannen, die doorgaans elk in een eigen carrière doende zijn, vormen een half jaar lang een liefhebberijgroepje waarmee ze muziek maken naar het voorbeeld van hun helden. Americana, vakbekwaam overgezet in het Nederlands en nu zodoende gesitueerd in Heemstede, Bergen (NH) en Amsterdam.

Die nummers spelen de hoofdrol in Op weg naar huis. Een paar zijn er van Tom Waits, zoals diens vilein-vrolijke Better off without a wife, dat door Den Tex wordt gezongen als Toch nog steeds geen onsje spijt, en Dream away waarvan De Munnik het hemelse Droom het maar maakt. Verder komen ook Neil Young („da’s pas depressief”) en Frank Zappa voorbij, en er zijn er ook heel wat van eigen hand. Het resultaat is een mooi mengsel van muzikale melancholie, gelardeerd met een paar amusante verhaaltjes over vroeger, en met aanstekelijk speelplezier vertolkt. Hooguit klinkt het wat leeg als alleen de gitaren meedoen; dan wordt een drummer node gemist. Maar zodra zich een mondharmonica, accordeon of piano bij hun zangharmonieën voegt, valt er niets meer te klagen.

Prins, door Jiskefet vooral bekend als begenadigd persifleerder, persifleert ditmaal niets. Hij staat hier zonder dubbele bodem. Den Tex, eerder een ietwat eenkennig ogende singer/songwriter, lijkt nu net zo op zijn gemak als zijn twee mede-troubadours. En wat mij betreft is De Munnik, met zijn volumineuze zang en pregnante piano-akkoorden, de ster van het groepje. Al is er niemand die de anderen opzij elleboogt. Ook in dat opzicht is Op weg naar huis een harmonisch programma.