Kim Wilde lacht om eigen onvermogen

De Britse zangeres Kim Wilde, gisteravond in Paradiso, Amsterdam. Foto Isabel Nabuurs 22-02-07, Paradiso Amsterdam KIM WILDE FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

Concert: Kim Wilde. Gehoord: 22/2 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 24/6 Parkpop, Den Haag.

Ze is voller van postuur, maar nog altijd platinablond. Kim Wilde. Gekleed in een niet al te flatteuze ‘biker chique’ – glitters, kettingen en een leren broek– trad ze gisteravond op in een uitverkocht Paradiso.

Die outfit was misschien stoer geweest als ze niet giechelend van wal was gestoken over haar favoriete Nederlandse product, de „stroopwaffle”, waarna ze met een doffe klap tegen het podium kletterde. En die on-gracieuze start was misschien overkomelijk geweest als ze zuiver had gezongen. Maar wat zong ze vals! Met haar teleurstellende stembereik maakte ze er een beschamend potje van; haar jaren tachtig-hit View from a bridge smoorde zelfs in een lachstuip om haar eigen onvermogen.

Ze lijken onuitroeibaar: jaren tachtig-fenomenen. Eerst keerden The Human League en Billy Idol terug, nu staat Kim Wilde weer op het podium. Bij het concertpubliek kunnen ze nog altijd op veel krediet rekenen – opmerkelijk, want in hun hoogtijdagen hadden ze ook al geen florissante live-reputatie. Toch wekt de reeks hits die Kim Wilde tussen 1981 en 1989 scoorde, genoeg nieuwsgierigheid om een vol Paradiso te trekken.

Eigenlijk was ze in 1992 gestopt met haar zangcarrière, waarna ze zich aan tuinarchitectuur wijdde. In 2003 werd ze echter uit de anonimiteit getrokken door het duet Anyplace anywhere anytime met de Duitse zangeres Nena, ook zo’n jaren tachtig-fenomeen. Dat liedje werd in verschillende landen een nummer 1 hit, waaronder Nederland. Het album Never Say Never volgde, waarop Kim Wilde nieuw materiaal afwisselt met opgepepte versies van oude hits als Kids in America en Cambodia.

Het publiek was gisteravond vastbesloten er een feest van te maken, en sleepte zo lachebekje Kim door een set die met veel onbekende nummers en covers van Depeche Mode en Snow Patrol eigenlijk te hoog gegrepen was. Leuk werd het pas aan het eind, met de disco-kitschversie van The Supremes’ You keep me hangin’ on en het onsterfelijke Kids in America. Dat was pure poppoëzie, dankzij dat ene prachtige zinnetje: „I search for the beat in this dirty town.”

De beat was er. Nu de stem nog.