Een soort guerrilla-Maartje van Weegen

Bij de ingang van Huis ten Bosch stond een vrouw met een grote kleurenfoto in haar hand. Op de foto stond een ontplofte baby. Ik kan er niks aan doen, die stond er echt op. De rest van haar protestmateriaal had de vrouw op een prullenbak geplakt: een vel papier waarop ‘Stop Clusterbommen’ stond. Deze boodschap was, nam ik aan, voor het nieuwe kabinet bedoeld, dat op het bordes van Huis ten Bosch gefotografeerd zou worden. En misschien ook voor Beatrix, al weet ik niet hoeveel het koninklijk huis over clusterbommen te zeggen heeft. (Wijlen Princess Di was er geloof ik heel druk mee.)

Maar het kabinet en de koningin zouden het clusterbommenprotest niet zien, want de vrouw stond bij de verkeerde ingang van Huis ten Bosch. Er bleek nog een poort te zijn, dieper in het bos, en daarachter lag het bordes waarop de foto van Bea met Balki IV gemaakt zou worden. (Balki begint trouwens een wat langdradige vervolgserie te worden, vind ik zelf.)

Bij die poort stonden ook wat mensen, die, zoals gebruikelijk bij elk spannend evenementje, allemaal hun mobiele telefoon in de lucht hielden. Om een foto te maken. Veel van het bordes konden we echter niet zien, want het kasteel bleek ver weg te liggen, en voor onze neus stonden fotografen op huishoudladdertjes.

Ik stelde me dus maar op bij een assertieve middelbare vrouw die met haar wandelschoenen bovenop een dranghek balanceerde. Toen Beatrix en Balki IV naar buiten kwamen, begon ze als een volleerd commentator verslag te doen. Een soort guerrilla-Maartje van Weegen was ze. Met een sonore stem die prettig was om naar te luisteren, rapporteerde de vrouw: „Hare Majesteit komt nu naar buiten. Hare Majesteit gaat klaarstaan voor de foto. Hare Majesteit draagt... even kijken... een lichtpaarse deux-pièces. Hare Majesteit gaat weer naar binnen.”

Wij, de mensen die niet op een dranghek durfden te staan, luisterden geboeid naar het commentaar van Guerrilla-Maartje. Ze vertelde niets over de outfits van de ministers, en dat leek niemand wat te kunnen schelen. Pas toen ik thuiskwam, hoorde ik het breaking news: dat Bos een das had gedragen. Bos! Das! Nieuws! Maar Bos en zijn das vonden de toeschouwers bij de poort van Huis ten Bosch niet belangrijk. Het bordes, dat is Bea. De rest is versiering.