Ik wil liever niet weten wat mijn harde schijf me aanraadt

Voor het eerst in mijn leven ben ik in staat om tv-series te volgen. Niet dat dat zo goed is, want een leuker of intelligenter mens word je er niet van. Maar het is wel fijn.

Ik heb namelijk een apparaat gekocht (hoe dat apparaat precies heet, weet ik niet) dat als een enorme harde schijf aan je tv hangt. Daarop kun je uren en uren tv opnemen, zonder dat er ooit een band in of uit moet. Je kunt het apparaat ook opdracht geven om elke week je favoriete series op te nemen. Je kunt het apparaat zelfs vragen om tv-programma’s aan te raden, op basis van wat je zoal opneemt. Maar ik wil liever niet weten wat mijn harde schijf me aanraadt. Dat is misschien te confronterend.

Een van de programma’s die ik nu wekelijks opneem, is Wie is de mol? Vanavond weer. In mijn schijfloze verleden zag ik af en toe per ongeluk een aflevering, zoals ik alles per ongeluk keek, en dan snapte ik er niets van. Nu ik elke week kijk, snap ik er nog steeds niets van; de deelnemers moeten altijd de meest hermetische opdrachten uitvoeren, waarbij ze op een zelfgemaakt vlot tussen twee Thaise eilanden heen en weer drijven terwijl ze met flessenpost moeten communiceren en tegelijkertijd negen kisten aan een jonge olifant moeten vastbinden die, eenmaal opgestapeld, een sudoku-puzzel vormen die in exact vijf minuten en zevenenvijftig seconden opgelost moet worden.

Maar ik heb gemerkt dat het niet erg is, dat ik er niets van snap. De mol blijkt, nu ik het elke week kijk, om veel meer te draaien dan om onbegrijpelijke opdrachten. Om groepsprocessen, namelijk. En daar ben ik dol op. Een groep mensen voor wie je nooit zoveel interesse had – onder wie scheidsrechter Dick Jol en Renate Verbaan – blijken bodemloze putten van manipulatie, sluwheid en leugenachtigheid, én waanzinnig fanatiek. Er worden vriendenkliekjes gevormd, vijandigheidjes uitgewisseld, er wordt halfbakken geflirt, soms wordt er iemand uitgestoten, domkoppen worden zonder enig probleem misbruikt, en de knappe meisjes zitten de hele tijd in een hoek te giechelen. Kortom, het is de middelbare school.

Het enige jammere is dat er nooit twee deelnemers verliefd op elkaar worden, zoals eigenlijk de standaard is in reality-programma’s. Maar dat is ook wel sympathiek; de deelnemers zitten zo in het spel dat ze hun hormonen helemaal vergeten.