‘Dreamgirls’ heeft haast

Dreamgirls. Regie: Bill Condon. Met: Jamie Foxx, Beyoncé Knowles, Jennifer Hudson, Anika Noni Rose, Eddie Murphy, Danny Glover, Keith Robinson. In: 40 bioscopen.

Dreamgirls volgt een gedurfd tweesporenbeleid. Het ene is een onderhoudend en al vaker verteld verhaal over de opkomst en ondergang van een muziekgroep. Het andere levert kritiek op de entertainmentindustrie die meer interesse heeft voor verkoopbare producten dan voor uitingen van authentiek talent.

Dreamgirls is gebaseerd op de gelijknamige musical uit 1981. Die was geïnspireerd door het verhaal van Diana Ross en The Supremes die het Motown-label veel geld opleverden. Motown-baas Bennie Gordy stond model voor de kwade genius in het verhaal, voor Curtis Taylor (Jamie Foxx), de manager van de meidengroep The Dreamettes.

Als Taylor het voor de act beter acht de mollige zangeres die het beste zingt naar een zijspoor te dirigeren, ten faveure van de dunnere zangeres met de even dunne stem, doet hij dat gewoon. Hoe mooier de zangeressen er uit zien, des te beter de verkoop. Zelfs al is hij verloofd met de goedgebekte mollige vrouw.

Dreamgirls heeft haast. Binnen 130 minuten moet er tien jaar overbrugd worden. Die haast uit zich soms creatief, als scènes waarin gerepeteerd wordt naadloos overgaan in concerten. Soms wordt de film er kortademig van. De te suggereren dynamiek krijgt dan vorm met clichématige filmische middelen: supersnelle montage, zwiepende camera bij een scènewisseling en de vele liedjes die elkaar in moordend tempo opvolgen. Hierdoor zit er nauwelijks rust in de film.

Deze adembenemende snelheid wordt door Bill Condon na ongeveer drie kwartier knap afgewisseld met een echte showstopper. American Idols-zangeres Jennifer Hudson zingt dan haar minnaar en manager Curtis toe, die haar net heeft vervangen. Ze vertolkt het hartverscheurende lied And I Am Telling You I’m Not Going. Condon gebruikt het moment om het tempo (en de montage) vrijwel stil te leggen, om alle aandacht naar de emotionele lading van het lied te laten gaan. Vanaf dit moment wordt Dreamgirls ook ontroerender, en kritischer over de amusementsindustrie. De harde wereld dringt door, wat Condon verder nog illustreert door archiefbeelden van rassenrellen in Detroit te tonen. De Dreamgirls ontwaken ruw uit hun dromen.