Virtueel headbangen

Pete Doherty Foto AP British musician and front man of the band Babyshambles Pete Doherty smokes a cigarette after stepping out of the court building before his hearing at Thames Magistrates Court in London, Wednesday Jan. 17, 2007. Doherty on Wednesday attended a review of a drug treatment order at the court in east London. (AP Photo/Matt Dunham) Associated Press

Des Esseintes, wie kent hem niet? Deze gedegenereerde telg uit een ooit vooraanstaand geslacht is een van de meest bizarre romanpersonages uit de wereldliteratuur. In de roman Á rebours (Tegen de keer), door vertaler Jan Siebelink omschreven als ,,het brevier van de decadentie”, leeft deze man zijn eenzame, door schone kunsten omringde bestaan. Om u een idee te geven van de impact van dit boek: Babyshambles, de band van drugsdandy Pete Doherty, vernoemde er een nummer naar.

Des Esseintes trok zich, walgend van zijn medemensen, terug op het Franse platteland, omringd door boeken, gravures en andere meer of minder orthodoxe cultuuruitingen. Daar wijdde hij voortaan zijn dagen aan, in bewust gekozen eenzaamheid. Een kunstmatig bestaan was het, in alle opzichten.

Muziek komt in het boek amper voor. In zijn tijd moest je voor de concertbeleving immers de deur uit, en daar had deze verzwakte estheet een broertje dood aan. Maar vandaag de dag ligt het allemaal anders. Concerten zijn lekker thuis te volgen vanaf dvd of, steeds vaker, via internet. Op uw schermpje flakkeren de direct opvraagbare beelden vanuit Paradiso via fabchannel.com, of vanuit allerlei uithoeken via YouTube.

En het is ook al geen uitzondering meer als bands zich live presenteren in de veelbesproken virtuele wereld ‘Second Life’. Vorige week deed 16Down het: tegelijkertijd in Paradiso spelen èn op een virtueel festivalterrein. Ik was erbij, voor de krant. Ik liep rond, ik vloog zelfs een eindje, ik kwam zowaar tussen de muzikanten op het podium terecht. Volkomen per ongeluk natuurlijk. Maar het valt voor een newbie, of n00b, ook niet mee om die verrekte toetsjes op de juiste manier in te drukken.

Dat is precies het punt. Ik liep daar helemaal niet rond en ik stond helemaal niet op het podium. Ik zat gewoon achter het computerscherm te turen naar een stel houterig bewegende poppetjes op dat podium, die bij benadering de bewegingen van hun rolmodellen in Paradiso volgden. Ik vond het maar een naargeestige, afstandelijke en kunstmatige bedoening, die in werkelijk niets deed denken aan de opwinding die een ter plekke beleefd concert met zich meebrengt. Leuk voor een hedendaagse Des Esseintes wellicht. Maar doet u mij maar piepende oren, een kater van te veel en te lauw bier en blauwe plekken, desnoods.

Misschien heb ik het mis en gaat over tien jaar niemand meer de deur uit om naar een bandje te kijken. Maar lekker headbangen op Second Life? Het moet kunnen, met de juiste toetsenaanslagen, maar ik kan me er weinig bij voorstellen. Het kan allemaal ook te artificieel. Daar kan Des Esseintes van meepraten: die moest zijn kunstmatige paradijs bekopen met een klysma in het achterwerk.