Iets te veel haast in ‘Dreamgirls’

Anika Noni Rose, Beyoncé Knowles en Jennifer Hudson als The Dreamettes. (Left to right) Anika Noni Rose as Lorrell, Beyoncé Knowles as Deena and Jennifer Hudson as Effie in ?Dreamgirls.? DreamWorks Pictures and Paramount Pictures present a Laurence Mark Production, a Bill Condon Film, ?Dreamgirls,? starring Jaime Foxx, Beyoncé Knowles and Eddie Murphy with Danny Glover. Based on the original Broadway production book and lyrics by Tom Eyen with music by Henry Krieger, ?Dreamgirls? is written for the screen and directed by Bill Condon. The film is produced by Laurence Mark and executive produced by Patricia Whitcher. The Motion Picture Association of America has rated the film ?PG-13? for language, some sexuality and drug content. James, David

Dreamgirls. Regie: Bill Condon. Met: Jamie Foxx, Beyoncé Knowles, Jennifer Hudson, Anika Noni Rose, Eddie Murphy, Danny Glover, Keith Robinson. In: 40 bioscopen.

Dreamgirls volgt een gedurfd tweesporenbeleid. Het ene is een onderhoudend en al vaker verteld verhaal over de opkomst en ondergang van een muziekgroep. Het andere levert kritiek op de entertainmentindustrie die meer interesse heeft voor verkoopbare producten dan voor uitingen van authentiek talent.

Dreamgirls is gebaseerd op de gelijknamige musical uit 1981. Die was geïnspireerd door het verhaal van Diana Ross en The Supremes die het Motown-label zeer veel opleverden. Motown-baas Bennie Gordy stond model voor de kwade genius in het verhaal, voor Curtis Taylor (Jamie Foxx), de manager van de meidengroep The Dreamettes. Als de film begint is hij nog een gladde autoverkoper – nogal wiedes dus.

Als Taylor het voor de act beter acht de mollige zangeres die het beste zingt naar een zijspoor te dirigeren, ten faveure van de dunnere zangeres met de even dunne stem, doet hij dat gewoon. Hoe mooier de Cadillacs en zangeressen er uit zien, des te beter de verkoop. Zelfs al is hij verloofd met de goedgebekte mollige vrouw.

Dreamgirls heeft haast. Binnen 130 minuten moet er tien jaar overbrugd worden. Die haast uit zich soms creatief, als scènes waarin gerepeteerd wordt naadloos overgaan in concerten. Soms wordt de film er kortademig van. De te suggereren dynamiek krijgt dan vorm met clichématige filmische middelen: supersnelle montage, zwiepende camera bij een scènewisseling en de vele liedjes die elkaar in moordend tempo opvolgen. Hierdoor zit er nauwelijks rust in de film.

Deze adembenemende snelheid wordt door Bill Condon – scenarist van de musical Chicago en regisseur van Gods and Monsters en Kinsey – na ongeveer drie kwartier knap afgewisseld met een echte showstopper. American-Idols-zangeres Jennifer Hudson zingt dan haar minnaar en manager Curtis toe, die haar net heeft vervangen door een knappere zangeres. Ze vertolkt het hartverscheurende lied ‘And I Am Telling You I’m Not Going’. Condon gebruikt het moment om het tempo (en de montage) vrijwel stil te leggen, om alle aandacht naar de emotionele lading van het lied te laten gaan. Het nummer is ook het eerste dat niet wordt gezongen binnen een concertoptreden. Het is dus als muzikaal intermezzo verankerd in de gefilmde werkelijkheid en daarmee een echt musicallied. Hier laat regisseur Condon de realiteit los ten behoeve van de kunstmatigheid die bij het musicalgenre hoort. Vanaf dit moment wordt Dreamgirls ook ontroerender, en kritischer over de amusementsindustrie. De harde wereld dringt door, wat Condon verder nog illustreert door archiefbeelden van rassenrellen in Detroit t tonen. De Dreamgirls ontwaken ruw uit hun dromen.