Hartverwarmende klunzen in ode aan onhandigheid

Jeugdtheater: Caravan, door Toneelgezelschap Beumer & Drost. Tournee: t/m 6 juni. Info: 020–4652147 of www.beumerendrost.nl

Harry zit op een kruk en eet een koekje. Aan de andere kant van de werkplaats loopt Coenraad te hannessen. Zaagsel op de vloer, rondslingerend gereedschap.

Naar Caravan, een jeugdvoorstelling van Beumer & Drost, kijk je vooral met een glimlach. Hartverwarmende klunzigheid stijgt ten top in dit regiedebuut van bewegingsacteur René van ’t Hof. Met zijn zelfgebouwde caravan naar Zweden, dat is het ideaal van Coenraad (Loek Beumer). Waarom Zweden? Gewoon, omdat het daar „heerlijk toeven” is. Harry (Peter Drost) wil stiekem mee, en diep in zijn hart wil Coenraad niet alleen. Maar die verlangens uitspreken: ho maar. Met Caravan brengen Beumer & Drost een luchtige ode aan de menselijke onhandigheid in de traditie van Laurel & Hardy.

Bij aanvang zitten we al midden in de bouw. Hoewel gehesen in veelbelovende overalls, lopen de twee amateurklussers elkaar alleen maar voor de voeten, wat tot veel grappige scènes leidt. De dikkere Coenraad vindt dat „alles moet liggen waar het hoort” en denkt het allemaal beter te weten dan de dunnere, lankmoedige Harry. Er valt een zwaar voorwerp op een voet, een hand raakt klem in een tissuebox.

Hilarisch is de cartooneske zwier waarmee de acteurs tijdens het opmeten van een plank verwikkeld raken in een rekenstrijd. Toch is lang niet elke grap raak. Iets te vaak mikken Beumer & Drost op de makkelijke lach, met name bij de woordgrappen. Dat „schuurpapier in de schuur” ligt en „grondverf op de grond” staat, is nog wel leuk. Niet leuk is: „Wat moet gebeuren, moet gebeuren, want dan is het gebeurd.” In Caravan wemelt het van zulke lang uitgesponnen cirkelredeneringen, waardoor het stuk vaart verliest.

Aandoenlijk is het slotbeeld: zacht licht op een caravan in miniatuur. Kwetterende vogeltjes, een ruisend beekje. Het visioen van de kleine man die zo graag wil, maar niet kan.