‘Second Person’ is aanwinst voor traditioneel NDT

Dans: Falling Angels door Nederlands Dans Theater I. Première The Second Person (Crystal Pite), reprises Falling Angels (Jiri Kylián) en Quintet (William Forsythe). Tournee t/m 15/3. Info: www.ndt.nl

Overweldigend blijft het altijd: 24 dansers op het podium. Zeker als ze allemaal in mannenpakken rondlopen en strenge brillen dragen. De Canadese choreografe Crystal Pite (1970) maakt in The Second Person dankbaar gebruik van het massa-effect om erna de eenzaamheid van solo’s en duetten te kunnen onderstrepen. Want om een mysterieus en melancholiek soort eenzaamheid draait het in haar tweede choreografie voor het Nederlands Dans Theater I.

Het begint schools: op de band zijn simpele, pretentieuze teksten te horen. Elk woord wordt voorspelbaar uitgebeeld. Soms spreekt een marionet de woorden uit, een andere marionet danst met de groep mee, door dansers. Het lijkt aanvankelijk een simpel verhaaltje van iemand die terugreist naar het verleden, als een zoektocht naar zijn identiteit.

Maar net op het moment dat je je gaat vervelen, slaat Crystal Pite toe. De prikkelende compositie van Owen Belton zuigt je in het verhaal. Hij mengt folkloristische zang met op het gemoed werkende synthesizermuziek. De man die naar identiteit zoekt, gaat vallend op in de massa en blijkt door de rolwisselingen een ‘elckerlyc’. Hij is de tweede persoon, hij is iedereen; zonder dat dit overigens onderstreept wordt, want Pite maakt zeer associatieve dans. In de The Second Person creëert de ex-danseres van Ballet Frankfurt een eigen, bijna dissociatief universum. Identiteit blijkt een fragmentarisch iets. En o, wat is het eigenzinnig speels en poëtisch in de wereld van Pite.

Een aanwinst dus voor het NDT. Voorafgaand aan de première presenteerde huischoreograaf Jirí Kylián een DVD-box van zijn werk. Daarbij omschreef hij NDT als ‘traditioneel’. De tijd van rebellie is voorbij. Met werk als The Second Person is dat helemaal niet zo erg.