Herziening

Jongens en meisjes van de Nederlandse pers!

Willen jullie vandaag even extra goed opletten? Dat is toch niet te veel gevraagd, hoop ik.

Mijn naam is, zoals jullie misschien weten, meester Bram Moszkowicz. Een lastige naam om goed te spellen, maar doe nou eens één keertje je best en vergeet die ‘z’ tussen de ‘s’ en de ‘k’ niet. Hebben jullie dat?

Prima, en nu graag goed blijven luisteren en opschrijven. Ja, jij daar ook van de kwaliteitskrant! Jij had wel eens je schoenen mogen poetsen, of lopen jullie er altijd zó bij? Leuk vrouwtje hebben jullie trouwens tegenwoordig als hoofdredacteur, wil ze mij niet eens komen interviewen, ik kan heel goed met de vrouwtjes opschieten, vooral in tripartiete kongsies.

Goed, waar was ik gebleven, ik wil nog wel eens afdwalen.

Het zal jullie misschien zijn opgevallen dat wij vandaag, dinsdag, voor de tweede achtereenvolgende middag in de Holiday Inn te Amsterdam bijeen zijn. Gisteren gaf ik een persconferentie, uiteraard live uitgezonden door die stomme media die mij altijd willen benadelen, waarin ik uitlegde waarom ik de verdediging van mijn zeer geachte, hooggewaarde cliënt Willem Frederik Hermeeder – grapje! – moest neerleggen. Tot mijn grote leedwezen moest ik Willem Frederik verweesd achterlaten in zijn donkere kamer van Damocles, waar hij liefst nooit meer zou slapen. U ziet, ik ken mijn klassieken, ik zou willen dat we dat ook van de kwaliteitspers konden zeggen.

Bent u er nog?

Meteen na afloop van mijn persconferentie heb ik gisteren Willem Frederik in zijn cel opgezocht. Ik heb hem de hand gedrukt en wij hebben samen een kop koffie gedronken. Ja, ik weet dat dit van sommigen van u niet mag, maar ik ben nog een ouderwetse advocaat met ouderwets advocatenbloed die altijd op zoek is naar de mens achter de verdachte, vooral als het een mens is die mij veel publiciteit kan bezorgen plus een interessant honorarium.

Willem Frederik en ik hebben samen een goed gesprek gehad. Ik ken al uw vooroordelen, maar ik kan u verzekeren: hij is een aangenaam, in aanleg goedhartig mens, misschien een beetje opvliegend van karakter, maar hij kan daarna ook alles weer snel vergeven en, vooral, vergeten. Hij heeft bovendien een barmhartig oog voor de zwakke kanten van zijn medemens en hij zal hem daar nooit langer onder laten lijden dan nodig is.

Dit gezegd zijnde, zal ik nu overgaan op de primaire reactie van Willem Frederik nadat ik hem persoonlijk bevestigd had dat ik met zijn verdediging zou ophouden. Hij zei: „Ben jij helemaal besodemieterd?” Recht uit het hart, typisch Willem Frederik, ruwe bolster, pittige pit. „Hoe bedoel je?” vroeg ik nog. „Precies als ik het zeg’’, zei hij alleen maar.

Daarna hebben we een hele tijd gezwegen, en nog maar eventjes gepraat. Helaas verbiedt mijn beroepsgeheim mij om uitvoerig in te gaan op datgene wat Willem Frederik toen precies gezegd heeft. Dat hoeft ook niet. Zijn boodschap was ondubbelzinnig: hij vroeg mij mijn beslissing te herzien en gewoon door te gaan als zijn advocaat. Hij keek me daarbij indringend in de ogen, en ik begreep dat dit een aanbod was dat ik niet kon weigeren.

Heeft u het goed begrepen? Dat zou me meevallen. En nu ga ik gauw naar Albert Verlinde, de enige goede columnist van de hele kwaliteitspers.