Er was geen bal op de tv

Zijn twee BN’ers en een rechtszaak zoveel zendtijd waard?

Tv-recensent Marjoleine de Vos zoekt een antwoord.

Er was al maanden niets op televisie. Sinds men aan het formeren was, was er geen politiek meer. En zonder politiek geen actualiteit, geen praatprogramma’s, geen opwinding, geen vragen. Avond aan avond gaapten alle televisiekijkers zich van het ene niksige programma naar het andere. Alleen De wereld draait door was af en toe tamelijk opgewonden over wat Jort Kelder nu weer allemaal over Bram Moszkowicz gezegd had, maar verder kon dat ook niemand veel schelen. Tot vorige week. Want toen werd een ruzie tussen twee televisiebekendheden ineens een echte rechtszaak. En in die rechtszaak kreeg, tot menigeens verbazing, Jort Kelder gelijk. Hij mocht maffiamaatje zeggen van de rechter. Hilversum opende de slaperige oogjes. Er gebeurde wat!

En dus kijken we nu al dágenlang naar allerlei gezanik en gewelles-nietes over Moszkowicz, hebben we Jeroen Pauw al verschillende avonden het hele riedeltje horen doen over de scooter van mevrouw Moszkowicz en het dinertje met Holleeder en kunnen we ook alle weerleggingen dromen. En omdat er echte rechtszaken bij zijn, en een echte strafrechtadvocaat, een echte dode (‘wijlen de heer Endstra’), en echte misdaad – geen misdadigers natuurlijk, ‘wijlen de heer Endstra’ is nooit veroordeeld houdt Moszkowicz ons steeds voor, en ‘de heer Willem Holleeder’ heeft weliswaar een keer een ontvoerinkje gedaan maar het is goedkoop om hem op grond daarvan met de onderwereld in verband te brengen – moesten we nu gistermiddag ook nog Moszkowicz’ ‘persconferentie’ zien.

Pers is heel braaf. Die komt wel als iemand in de Holiday Inn voor een geblokt gordijn een toneelstukje opvoert. En die zendt ook uit, op alle zenders tegelijk, publieke en commerciële, televisie en radio, en geeft Moszkowicz ruim de gelegenheid om te zeggen dat de media niet deugen.

Nee. Zo is het. Als je de wind mee hebt zijn ze je vriend, als het je tegenzit maken ze je af. Dat vond Moszkowicz behoorlijk sneu voor zichzelf. Vinden zulke sterretjes altijd – ineens huilen ze dat de roddelaars en de nieuwsgierige Aagjes ook roddelen en nieuwsgierig zijn als het ‘privézaken’ betreft. Als het pijnlijk is, is het privé. Daarvóór is die grens nooit zo scherp te trekken, voor wie zichzelf graag hoort babbelen in een microfoon.

Aan de andere kant moet gezegd worden dat het niet uit te sluiten is dat er een behoorlijke dosis leedvermaak meespeelt in deze hele mediabelangstelling. Het is altijd een groot spektakel, voor sommigen verheugend, voor anderen ellendig, om machtige mensen te zien vallen

Maar goed. De Moszkowicz-show draaide en gezegd moet worden dat de ster een mooie rol speelde vanmiddag: ‘Held valt met gratie’. Een sterk pleidooi, een royale scheut zelfbeklag, mooie complottheorie. Jammer dat er geen volschietend oog of een brok in de keel vanaf kon, maar vooruit.

En is het intussen echt zo dat dit „een dieptepunt in de Nederlandse strafrechtspleging” is, zoals Moszkowicz zei? De deken van advocaten zag het in het achtuurjournaal niet zo. Die sprak over ‘een hele unieke zaak’, over ‘een megaproces’, ‘een incident’ en zei ten slotte nog verhelderend dat ‘heel veel mensen’ daar ‘dingen over vinden’. Aha.

Het is hoe dan ook een hoogtepunt in de Nederlandse serie Storm in een glas water.

Hopelijk.

Want je moet er niet aan denken dat Moszkowicz gelijk heeft.

    • Marjoleine de Vos