Een waardig zwijgen, dat had hem gepast

Peter R. de Vries, voor wie een mooie bijrol is weggelegd in de Moszkowicz-revue, sloeg gisteren de spijker op zijn kop: „Zoveel journalisten en cameraploegen, dat slaat eigenlijk nergens op. Al die pers voor een advocaat die zich uit een zaak terugtrekt.” En zo is het maar net. Waarom wordt deze affaire zo buitensporig interessant gevonden? Sinds wanneer isMoszkowicz zo interessant? Ja, sinds hij in de belangstelling staat, maar zo cirkel je nog gezellig een poosje rond. Hoogleraar advocatuur Floris Bannier zei gisteravond in Nova dat het heel verkeerd is voor een advocaat om niet zijn cliënt maar zichzelf in het brandpunt van de aandacht te zetten en dat wat M. gepast had ‘een waardig zwijgen’ geweest zou zijn. Maar ja. Een Moszkowicz zwijgt niet, integendeel, eenMoszkowicz tatert maar door, de hele televisiemiddag en -avond hebben we hem gezien en gehoord: „Goed luisteren nu alsjeblieft en goed opschrijven.” „Het lijkt wel het Nationaal Dictee”, giechelde Jeroen Pauw na de zoveelste herhaling van deze aanwijzing.

Moszkowicz deed natuurlijk wel een paar voor een advocaat ongehoorde dingen, maar dan nog. Als je het vergelijkt met wat er verder zoal gebeurt, met de aandacht die er voor veel belangrijker dingen bestaat, dan is dit toch allemaal hoogst merkwaardig en buiten elke proportie. Verveelt iedereen zich een beetje bij ‘de media’? Het is zulk borreltafelnieuws, dit. Het soort nieuws waar iedereen twee dagen iets van vindt en zich enorm over opwindt en dan is het weer voorbij. En dan weet nog niemand precies hoe het zit met die bankafschriften, die er volgens Nova-verslaggever Siem Eikelenboom die inzage heeft gehad in (delen van het) dossier weer níet waren, de scooter, het kantoorhouden, de bedreigingen, enz. Want we weten het gewoon niet.

Het was trouwens wel plezierig om in de Nova-uitzending de heren Bannier en Eikelenboom zo rustig, verstandig en welingelicht over deze zaak te horen spreken. Zat tegen die tijd ook zelf met een knalrode kop van opwinding voor de tv. Dat was daarna weer over.

Er was trouwens ook best iets anders op de televisie. Bijna in aansluiting op de Belgische documentaire van zondag over de zelfverbranding van een Afghaanse vrouw, zond Tegenlicht nu een gekochte documentaire uit over Malalai Joya, de vrouw die bekend werd in en buiten Afghanistan door in de nationale vergadering te beweren dat een groot deel van de aanwezigen corrupt en misdadig was en die daarna streefde naar een plaats in het parlement. Ze wist zich al doende bij velen geliefd te maken, en wie de documentaire zag begreep waarom. Wat een moedige en verstandige vrouw. Ze werd in haar eigen, zeer arme provincie als een soort raadsvrouw ingezet in allerlei kwesties die veelal met huwelijksproblemen te maken hebben. Je kon in die twee documentaires, die van zondag en die van gisteren, nu eens goed zien wat er allemaal gebeurt als vrouwen niet als mensen maar als een soort handelswaar behandeld worden. Voortdurend is er ruzie over wie er betaald heeft voor welke vrouw, wie voor haar moet zorgen, broers die hun zusters beheren, vaders die hun dochters weggeven of juist niet. Er was een oude man die met een meisje van dertien wilde trouwen. Zij wilde dat per se niet, en haar familie evenmin. De bruidegom in spe zei, nadat hij om zijn oprechtheid te tonen had gezworen ‘op dit glas vruchtensap’, tegen Malalai: „Ze krijgt geen armlastig leven. Ze wordt niet mishandeld.” Malalai antwoordde: „Ze dreigt zichzelf in brand te steken.” De man: „Ik ben bereid dan een vergoeding te betalen.” Surrealistische dialogen.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen