Opgewonden richting de sinterklaasplaneet

Kinderen gaan bij de tentoonstelling De Kleine Prins op ontdekkingsreis langs volwassenen.

Na een wat saai begin gaan ze opgewonden op weg.

Op de opa en oma-planeet is een rokende wc.

De kinderen waren liever naar een overdekte speeltuin gegaan, zo’n loods vol met speeltoestellen. Maar in de voorjaarsvakantie moet het soms ook educatief zijn, dus gingen we – jongen en meisje van vijf en meisje van vier – naar de nieuwe tentoonstelling De Kleine Prins in kindermuseum Villa Zebra in Rotterdam. Na de belofte dat de speeltuin ook bezocht wordt deze vakantie.

De tentoonstelling op de eerste verdieping van het glazen gebouw aan de oever van de Maas, begint met een filmpje waarin acteur en theatermaker Peter Faber, gekleed als een piloot, zittend in een vliegmachien, het verhaal van de kleine prins vertelt. In het boek De Kleine Prins van de Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry maakt een piloot een noodlanding in een woestijn. Hij komt een kleine prins tegen die hem vertelt over zijn reis langs verschillende planeten en over de ontmoetingen met verschillende volwassenen. Het filmpje duurt gelukkig niet lang, want de vierjarige vindt het doodsaai, en begint de krukjes op te stapelen. Gelukkig zijn we de enige toehoorders.

Maar dan gaan we zelf op reis langs de planeten. Zeven ronde ‘kamertjes’ in verschillende kleuren stellen planeten voor. Elke planeet gaat over een volwassene en de binnenkant van het kamertje is een kunstwerk op zich. De wanden van de planeet ‘vader’ zijn bedekt met boeken, in het midden een houten vlonder, eromheen is de vloer van spiegelglas zodat het lijkt alsof je vanaf een vlot in een peilloze diepte kijkt. Vijfjarig meisje durft er pas in als vijfjarig jongetje stoer roept dat het helemaal niet eng is.

Opgewonden naar de volgende planeet. Bij de ingang van de planeet over idolen ligt een rode loper. Er hangt een kralengordijn. Binnen verkleedkleren en een grote spiegel. Aan de wanden grote foto’s van kinderen die hun idool imiteren. Binnen vijf minuten staan er twee prachtige dametjes met veren stola’s, grote brillen en prinsessenkroontjes zichzelf in de spiegel te bewonderen. En daar is ook een politieagent die zijn spierballen laat zien.

De volgende. Die van sinterklaas! Zijn ondergoed hangt er aan de muur, met veel kant, zijn rode ochtendjas ook met wit kant, zijn witte handschoenen, zijn pantoffels, zijn grote boek, een pot met pepernoten. Ook zo prettig, kinderen mogen overal aanzitten. Even zijn mijter opzetten en met de staf zwaaien. Na elke planeet moet er een tekeningetje worden gemaakt in een van de lege cirkels op de bij de ingang gekregen ‘plattegrond’. Dat wordt zeer serieus gedaan.

De planeet over de juf of meester vinden ze een beetje gek, alles is grijs. En de moederplaneet is intrigerend, maar na een korte discussie zijn ze het eens: hier woont geen moeder, maar een koning. En dan is er nog een opa- en omaplaneet met een rokende wc in een sloophoutenhuisje. Getver. Mag je daar echt op plassen, vraagt de vierjarige, haar maillot al bijna naar beneden. Nee hoor, dat kan beneden. We zijn klaar met de ruimtereis, het is tijd voor koffie.

Na zoveel educatie krijgen de kinderen limonade met een zakje chips. Ze kunnen spelletjes spelen of een boek lezen aan een grote tafel, er zijn talloze spelletjes en boeken. Maar dan komt het fijnste deel, in elk geval voor de ouders: de workshops. Die zijn er in het weekend en woensdagmiddag, in de vakanties elke dag. Onder begeleiding wordt er geknutseld, en ouders kunnen zonder schuldgevoel anderhalf uur rustig de krant lezen. En af en toe over de Maas uitkijken, de schepen voorbij zien glijden en wegdromen. Mmmm heerlijk. Alleen jammer dat de koffie zo vies is.

Kijk voor meer informatie op: www.villazebra.nl

    • Sheila Kamerman