Onderwijs te veel opgezadeld met kunstjes

In deze krant van 15 februari betoogt Luc Stevens dat de kritiek op het nieuwe leren „vooral van de zijlijn” komt. In de meer dan 30 jaar dat ik lesgeef (dus niet behorend tot de ‘zijlijn’) heb ik pogingen om het onderwijs te vernieuwen zien slagen, maar ook zien mislukken. Het ging telkens mis wanneer leraren gedwongen werden de onderwijskundige kunstjes uit te voeren die bedacht waren door buitenstaanders, met meestal geen enkele praktische onderwijservaring. Het ging goed wanneer leraren zelf nieuwe wegen insloegen, met als kompas hun vakkennis en hun vaak jarenlange ervaring in de klas.

Stevens maakt zich ook zorgen over de polarisatie in het debat. Waarom eigenlijk? Wat is er tegen als het speelveld, na jarenlang gemonopoliseerd te zijn door onderwijskundigen die alles beter wisten maar er wel voor zorgden ver weg te blijven van de weerbarstige praktijk in het klaslokaal, nu ook (eindelijk) betreden wordt door hun critici?