Vleugels dankzij alles-of-nietsinstelling

Thijs Oude Luttikhuis is Nederlands en Europees kampioen taekwondo (klasse tot 78 kilo). Deze week raakte hij in de VS geblesseerd. Opnieuw. „Ik heb vaak twijfels gehad.”

Thijs Oude Luttikhuis (rechts).

Rotterdam, 17 febr. - Hij baalt „als een stekker”. Maar hij is ook een realist. „Ik ben heel wat gewend op het blessurevlak. Dus ik weet dat dit niet het einde van de wereld is.”

Donderdag raakte taekwondoka Thijs Oude Luttikhuis (24) geblesseerd in de voorwedstrijden van de US Open in Orlando, Florida. Zijn eerste partij tegen een Amerikaan won hij nog met gemak: 7-0. Maar in de tweede voelde hij bij 0-0 dat er iets knapte in zijn knie. „Ik heb nog geprobeerd om verder te spelen, maar bij de volgende trap kon ik niet meer op mijn been staan. Na overleg met mijn coach heb ik de handdoek in de ring geworpen.”

De beste taekwondoka van Nederland heeft een paar moeilijke jaren achter de rug. In mei 2004 raakte hij geblesseerd tijdens de EK in Lillehammer. In de halve eindstrijd scheurde hij een kruisband en moest daardoor ook de Olympische Spelen in Athene aan zich voorbij laten gaan. Oude Luttikhuis onderging een zware knieoperatie, waarbij twee pezen uit zijn hamstring als vervangende kruisband werden geplaatst. Daarna volgden nog eens drie ingrepen. Pas anderhalf jaar na ‘Lillehammer’ maakte hij op de US Open in 2006 zijn rentree op internationaal niveau; hij sleepte er meteen een zilveren medaille in de wacht.

Ook in de maanden na de US Open ging het crescendo met de taekwondoka, die op 17-jarige leeftijd zijn eerste nationale titel veroverde. In het Duitse Bonn werd hij vorig jaar Europees kampioen in de klasse tot 78 kilo en een maand geleden verdedigde hij met succes zijn nationale titel in Nijmegen. „Tijdens mijn revalidatie heb ik vaak momenten van twijfel gekend”, vertelt Oude Luttikhuis vanuit zijn hotel in Orlando. „Als het de knie niet was, waren er wel andere pijntjes. Ik zat drie keer per week in het ziekenhuis. Toch ging ik door: taekwondo is alles voor mij.”

Oude Luttikhuis was zeven jaar toen hij zijn eerste taekwondoles volgde. In de vechtschool van zijn vader, die een kwarteeuw geleden zelf brons haalde op de WK in Ecuador en zeven jaar lang bondscoach was van het Nederlandse team. „Taekwondo is prioriteit nummer één in ons gezin”, vertelt Ben Oude Luttikhuis, die de vijftienkoppige selectie in de Verenigde Staten begeleidt als voorzitter van de Taekwondo Bond Nederland (TBN). „En dat zal de komende jaren waarschijnlijk niet veranderen.”

Die alles-of-nietsinstelling gaf niet alleen Thijs vleugels. Ook zijn twee jaar jongere zus Yvonne won de afgelopen jaren menig toernooi. Met als voorlopig hoogtepunt: de gouden medaille bij de EK in het Letse Riga, in 2005. „Yvonne heeft zich aan haar knie geblesseerd en maakt daarom geen deel uit van de selectie in Orlando”, zucht haar vader. „Binnenkort gaan we naar Duitsland voor een kijkoperatie.”

Dat zijn zoon, op wie alle ogen in Orlando waren gericht, ook in de lappenmand terecht zou komen, had hij niet verwacht. „Wie vier operaties in korte tijd ondergaat, begeeft zich op dun ijs. Maar ja, hij was vorig jaar zó sterk teruggekomen.”

Een schrale troost is dat twee Nederlandse vrouwen al hun voorwedstrijden wisten te winnen: Joyce van Baaren in de klasse tot 63 kilogram en Marjolijn Abbink in de klasse tot 67 kg. „Een prima prestatie”, zegt Ben Oude Luttikhuis. „We proberen er ondanks de tegenslag het beste van te maken.”