Vergeet de kaft er niet af te halen

Wat is dat toch met schoolboeken?

Goed, dat scholieren er een hardgrondige hekel aan hebben is begrijpelijk. Binas, Getal en Ruimte en Wortschatz associëren zij vooral met de nare bezigheden van kaften, zeulen en stampen. Maar het grote bedrijfsleven blijkt er nu ook weinig meer mee van doen te willen hebben.

In navolging van de grote internationale uitgeefconcerns Thomson en WoltersKluwer, besloot concurrent Reed Elsvier deze week definitief om zijn onderwijstak in de etalage te zetten. Harcourt Education, zoals die divisie heet, loopt al jaren stroef. De winst ervan kelderde vorig jaar met een vijfde. Vooral de verkoop in Groot-Brittannië viel tegen. In 2005 beleefde Harcourt een slecht jaar in de afdeling die schooltoetsen aan scholen in de Verenigde Staten verkoopt.

Het verkoopmodel van de onderwijstak is ouderwets, lichtte bestuursvoorzitter Crispin Davis zijn uitverkoop toe. Slechts 5 procent van de omzet van Harcourt wordt met digitale uitgaven bereikt, waar het streven van Reed Elsevier voor het hele concern op 70 procent ligt. „Leraren zijn nog niet zo ver dat ze online les gaan geven”, aldus Davis.

Hoe anders klonk de Britse topman in oktober 2000 toen hij voor 5,4 miljard euro drie divisies van Harcourt had aangeschaft. „Het gaat om mooie bedrijven, waarmee we een goede uitgangspositie hebben om harder te groeien dan de markt”, zei hij in deze krant.

Dat was nog geen zeven jaar geleden. Voor Davis is Harcourt de enige acquisitie van formaat geweest sinds hij in 1999 bij Elsevier aantrad. En nu moet hij op zoek naar een koper.

Dat wordt nog niet zo makkelijk omdat WoltersKluwer en Thomson hun onderwijstakken ook al op de markt hebben gezet. En die staan daar al enkele maanden. Die van Thomson komt overigens ook voort uit Harcourt.

Davis, die eerder in zijn loopbaan whisky en luiers verkocht, is onder deze omstandigheid optimistisch. „Harcourt was geen miskoop”, zei hij. Hij verwacht kennelijk een goede overnamesom. Er zijn in zijn ogen immers genoeg miljarden voorhanden bij internationale investeringsmaatschappijen. Maar of zijn aanbeveling dat zijn divisie „een paar goede jaren tegemoet gaat” voldoende is, valt nog te bezien. Dat klinkt toch een beetje als de makelaar die over een huis dat jaren met lekkage kampt, zegt: „Deze woning blijft nog wel even droog”.

Omgekeerd aan de trend van de laatste jaren zou er voor het Amerikaanse uitgeefbedrijf best eens een Nederlandse koper kunnen opstaan. In eigen land valt er immers geen eer meer te behalen, nu het komende kabinet de schoolboeken gratis gaat maken.

Philip de Witt Wijnen