VAN ROYEN EN DEKKERS 1

Het wordt zo langzamerhand mateloos irritant om steeds te lezen wat anderen vinden dat vrouwen allemaal moeten: ze moeten meer gaan werken, meer leidinggevende functies bekleden en meer geld gaat verdienen. (Leven &cetera 10 febr: De stoutste vrouwen van Nederland: Heleen van Royen en Marlies Dekkers). Is het niet veel belangrijker dat vrouwen èn mannen de vrijheid hebben om datgene te doen wat ze wíllen, zonder het gevoel te krijgen dat ze iets moeten? Als mensen 100% voor hun carrière gaan, best. Als mannen en vrouwen kinderen en werk willen kunnen combineren, ook prima. En als een man of vrouw er bewust voor kiest om thuis bij de kinderen te blijven, dan is daar in principe ook niets op tegen. Zolang al dergelijke keuzes maar in vrijheid kunnen worden gemaakt, los van maatschappelijke druk in welke richting dan ook. En is het niet veel wenselijker om een samenleving te hebben van mensen die datgene kunnen doen wat ze wíllen doen, in plaats van mensen die steeds het gevoel hebben van alles te moeten, met alle stress en overige gevolgen van dien? Keuzevrijheid - voor beide seksen - is pas echte emancipatie.

En wanneer komen nu eindelijk eens een keer die mannen aan het woord? Mannen die helemaal niet geëmancipeerd willen zijn, mannen die wel zouden willen, maar het gevoel hebben dat ze dan niet meer serieus worden genomen en mannen die juist wel voor een combi (met hun partner) hebben gekozen. Misschien dat die mannen ook wat tegenwicht zouden kunnen bieden aan al die vrouwen die vinden dat ze het toch zo zwaar hebben in hun dubbelrol. Hoort u de geëmancipeerde vader daar weleens over zeuren (ik nooit) - daar zouden wij `gecompliceerde` vrouwen wat van kunnen leren: niet altijd zo zielig doen over de gevolgen van onze eigen keuzes. Nee hoor, `stoute` vrouwen van zaterdag 10 februari, vrouwen zijn niet gecompliceerder dan mannen (laat staan interessanter) ze hebben alleen de neiging om de zaken gecompliceerder te maken dan ze zijn - dat is geen deugd, zoals de dames suggereren, dat is iets waar menig vrouw dagelijks mee worstelt. En tussen neus en lippen door verwijten Van Royen en Dekkers mannen dan ook nog doodleuk iets wat ze daarna net zo makkelijk als het nieuwe streven voor de vrouw propageren: zich eendimensionaal richten op macht.

We weten allemaal dat iemand, bijvoorbeeld een puber, die zichzelf nog niet gevonden heeft, enerzijds de neiging heeft zich af te zetten tegen diegenen waarvan hij het gevoel heeft dat ze zijn zelfontplooiing in de weg zitten en anderzijds de neiging heeft bij de groep te willen horen, waaraan hij denkt zich te kunnen optrekken. In het geval van de Van Royen en Dekkers zijn de andere partij steeds de mannen: het zijn weinig nieuwsgierige kale dikkerds die uiteindelijk aan één standje voldoende hebben, maar hun machtswellust zouden vrouwen wel moeten bezitten.

Iemand die werkelijk geëmancipeerd is, heeft zijn of haar waardigheid in zichzelf gevonden en hoeft zich niet af te zetten tegen of de verbinden aan een ander om zichzelf beter te voelen. Dat is een stap die deze dames nog moeten zetten en dat is nu precies waarvoor onze maatschappij - ook hen - de ruimte moet bieden.