Nóg een vrouwelijke president

Adrianagil.jpgNa Chili en Argentinië loopt nu ook in Bolivia een vrouw zich warm om de eerste door het volk uitverkoren vrouwelijke president van haar land te worden. Na in 2005 voor het eerst een indiaan - Evo Morales - te hebben gekozen, wacht het prachtige Zuid-Amerikaanse land mogelijk een nieuwe primeur. ,,Ik word zeker gekozen tot de nieuwe president´´, vertelt Adriana Gil Moreno in de woonkamer van haar ouderlijk huis in Santa Cruz. Ze zegt het zonder ironie. Want ook al is de beeldschone, bijna afgestudeerde politicologe en juriste pas 24 jaar oud, het ontbreekt haar niet aan zelfvertrouwen. En charisma. Je smelt bij haar weg. Daar is gewoon niets aan te doen.

Adriana Gil is een typische representante van dat andere, minder bekende deel van Bolivia. Het Zuid-Amerikaanse land (26 keer de omvang van Nederland) heeft namelijk meer gezichten dan de onvermijdelijke berglama´s, junglekloosters en indianenvrouwen met vlechten en malle, te kleine bolhoeden. Het negen miljoen inwoners tellende Bolivia omvat ook het reusachtige tropische laagland dat erg lijkt op swingend Brazilië.

De belangrijkste stad van die regio is de economische hoofdstad Santa Cruz de la Sierra. Een door de soja, olie, en gasindustrie booming city. Het inwonertal steeg de afgelopen dertig jaar van 250.000 naar 1,5 miljoen. Bij het oversteken rijden de Hummers je aan stukken.

Evo had als tiener geen tijd om de school af te maken omdat hij vee moest hoeden of hielp bij het telen van cocabladeren. Adriana daarentegen ging in Alabama in de Verenigde Staten naar de middelbare school. En ze studeert aan een van die vele particuliere universiteiten die in Santa Cruz groeien als kool. Haar vader is een welverdienende sojaboer. Het zijn twee nogal verschillende werelden.

Toch is het mede aan een onwaarschijnlijke coalitie tussen de twee te danken dat Evo eind 2005 werd gekozen tot president van Bolivia. Adriana, afkomstig uit een sociaal democratisch nest, fungeerde als campagneleidster van Morales in Santa Cruz. Ze maakte de indiaan salonfähig. ,,Als blanke vrouw was ik uitermate geschikt om stemmen te winnen in deze streek waar Evo traditioneel wordt gehaat´´, vertelt Adriana Gil. Ze moest de man letterlijk fysiek beschermen tegen spugen en tegen de eieren toen hij op het vliegveld van Santa Cruz kwam om campagne te voeren.

Adriana Gil deed haar werk met veel succes. ,,Ze wist goed te perforeren in de bourgeoisie´´, vertelt partijgenoot en raadslid voor Morales in Santa Cruz, Osvaldo Peredo. In die tijd schreven de kranten zelfs dat Evo en Adriana op het punt stonden te trouwen. Dat was onzin. Maar bij de verkiezingen in Santa Cruz behaalde de indiaan het onwaarschijnlijk hoge aantal van 33 procent van de stemmen.

Daarna liep het snel mis tussen de twee. Volgens Peredo bleek dat Adriana Gil ontoelaatbare banden bleef onderhouden met ultraconservatieve kringen: foute buitenlandse bedrijven en illegale grootgrondbezitters. En haar ego zou te groot zijn geworden. Daarom werd ze uit de partij gezet.

Adriana ziet het anders, vertelt ze en illustreert haar betoog voortdurend met artikelen uit de twee grote knipselmappen die ze op haar schoot heeft liggen. ,,Ik wilde de politiek in om te helpen een einde te maken aan de discriminatie van indianen in Bolivia. Ik ben getroffen door de wanhoop van veel mensen die lijden onder het racisme in dit land. Daarom heb ik Evo met raad en daad en geld van mijn familie bijgestaan maar hij heeft het verknald.´´

adragilmoreno.jpg,,Evo heeft zich ontwikkeld tot een traditionele macho caudillo die net zo corrupt is als alle voorgangers in dit land. De armoede is nog even groot en onderwijs en gezondheidszorg zijn niks verbeterd. Kort na de verkiezingen omringde Evo zich alleen nog maar met voormalige terroristen als adviseurs. Hij is niet in staat om beleid te voeren. Hij mist de capaciteiten en in tegenstelling tot Lula in Brazilië weet hij niet capabele mensen in te schakelen. Hij heeft zich omringd met een hofhouding vol slippendragers´´, zegt Adriana.

,,Ik ben verschrikkelijk naïef geweest en misbruikt´´, zegt ze. Peredo bestrijdt dit. ,,Adriana wist heel goed waar ze aan begon. We hebben haar gebruikt maar alles gebeurde met haar instemming.´´

Adriana zweert politiek wraak te nemen. Ze heeft een half jaar geleden een eigen sociaal democratische partij opgericht waarmee ze haar ambities hoopt te realiseren om bijvoorbeeld in 2009 president te worden van Bolivia.

Bij het vertrek geeft de vader van Adriana me een CD waarop zijn dochter protestliederen ten gehore brengt. ´Adriana zingt en kan nog meer´, heet de plaat. Er staan zes Latijns Amerikaanse protestliederen op zoals De Mars van de Verontwaardiging en Ik zal me verzetten. Mocht het in de politiek toch niet lukken dan zingt Adriana zich naar de top.