Nieuwe hunkering

HARTROERENDE COUNTRYROCK: Lucinda Williams Foto Reuters Lucinda Williams performs at the 34th annual Jazz and Heritage Festival in New Orleans April 24, 2003. The festival runs through May 4. REUTERS/David Rae Morris drm/GAC REUTERS

Lucinda Williams: West (Lost Highway/Universal)

Ergens tussen haar meesterwerk Car Wheels On A Gravel Road (1998) en de twee cd’s die erop volgden, verloor Lucinda Williams de magie van haar hartroerende countryrock. Songs als ‘Lake Charles’ en ‘Greenville’ lieten zich lezen als bladzijden uit een wegenboek van de zuidelijke staten van de VS, waar Williams bij elk wegrestaurant en op iedere splitsing een gebroken hart of een verloren ideaal achterliet.

Het succes van Car Wheels… werkte vervlakking in de hand, met als dieptepunt het slome live-album Live @ The Fillmore waarop haar overdreven Texaanse drawl klonk als de jammerklacht van een dronken valiumverslaafde. Na vruchteloze samenwerking met telkens weer andere producers zou je Lucinda toewensen dat ze uit het slop getrokken werd door iemand van het kaliber Rick Rubin, om haar muziek de broodnodige puurheid terug te geven.

Rubin is die reddende engel niet geworden maar, heel verrassend, de doorgaans om zijn pretentieuze jazz- en musicalprojecten bekende Hal Willner, die bij Williams in de smaak viel om zijn werk met Marianne Faithfull. Wat opvalt aan West is de volstrekte afwezigheid van franje, in nummers die zo lang duren als nodig om hun emotionele lading uit te dragen, een enkele keer zelfs langer dan negen minuten.

West, met zijn hunkering naar een nieuwe horizon in het titelnummer, brengt Lucinda Williams terug bij haar folk- en blueswortels, met persoonlijke songs die tot op het bot gaan. Het hele scala van emoties wordt uitgestort: compassie in het bezorgde ‘Are you alright?’, verlangen naar haar overleden moeder in ‘Mama you sweet’, wraaklust om een voorbije liefde in ‘Come on’ en hoop op betere tijden in ‘Where is my love?’.

Haar stem klinkt ontspannen en gruizig, vol van woede en verdriet en niet meer zo lui als in haar slome jaren. De hand van Willner is herkenbaar in de onheilspellende violen van ‘Unsuffer me’ en de sluimerende priegelgitaar van Bill Frisell in ‘Wrap my head around that’.

West is een sombere, ingetogen, meeslepende cd die de volle 68 minuten blijft boeien, voor wie er de tijd voor neemt.

JAN VOLLAARD