Naïef om te denken dat Poolse arbeiders teruggaan

Met veel belangstelling las ik op 3 februari uw M-bijlage.

In het artikel `De polen zijn binnen`, werd een interessant kijkje in de keuken gegeven van een deel van de Poolse gemeenschap die werken en leven in Nederland. Als zoon van Marokkaanse migranten, diversiteitadviseur en recent bezoeker aan Yale University als Nederlandse vertegenwoordiger voor het Yale World Fellows Program, merk ik tot mijn grote verbazing de naïeve en ondoordachte houding waarmee over migranten wordt gedacht en beleid wordt bepaald.

We dreigen in dezelfde valkuil te stappen als met de komst van mijn ouders veertig jaar geleden. Ik bedoel het feit dat er gemakshalve van wordt uitgegaan dat het deze keer toch wel echt om `gastarbeiders` gaat. Want gezien de economische ontwikkeling en de hoge mate van mobiliteit, hebben de Poolse arbeiders en in toenemende mate hoger opgeleide Polen, geen reden om na uitgevoerde werkzaamheden langer te blijven.

Als men de migratiegeschiedenis in ogenschouw neemt dan is er in de migratiestromen, ongeacht of deze permanent of tijdelijk van aard zijn, een duidelijk fenomeen waarneembaar: migranten vestigen zich voor een belangrijk deel blijvend. Men bouwt een sociaal netwerk op, men acclimatiseert en, belangrijker nog men start of heeft een gezin met kinderen. Die kinderen zijn vaak bepalend voor de keuze zich permanent in het immigratieland te vestigen.

Het is buitengewoon naïef en een herhaling van zetten, wanneer men klakkeloos overtuigd is dat de Polen weer teruggaan.