Liever geen overdreven correctheid uit schuldgevoel

De Goudstikkercollectie had beter in onze musea kunnen blijven, stelt Maarten Huygen. Hij legt uit hoe ondermeer dure advocaten erfgenamen opjutten en zelfs, met hun hoge honoraria, in een dwangpositie brengen.

In de besluitvorming inzake kunstclaims ontbreekt nog een overweging. Hoe zijn rijke verzamelaars en handelaren eigenlijk aan hun collectie gekomen? Verrijking ontstaat vaak door verarming elders. Zijn de vorige eigenaren van de kunstwerken wel correct betaald door de handelaren? Hoe kwam bijvoorbeeld zo`n Goudstikker aan kasteel Nijenrode, naast zijn grote grachtenhuis? En het vermogen van rijke mensen, wordt dat niet opgebracht door vele andere mensen, ja door de hele maatschappij? Miljoenen euro in privéhanden betekent toch een onttrekking aan de samenleving? Gelukkig dat destijds, in de vorm van overheidsrecuperatie van kunstwerken met schadevergoeding, enige rechttrekking heeft plaatsgevonden.

Nu liggen er nieuwe claims van meestal al zeer gefortuneerde dames en heren. Dat het vroegere bezit van hun voorouders intussen sterk in waarde is gestegen doet niet ter zake. Dat geldt ook voor onze huizen en wat niet al. Zeker, het recht moet zegevieren. Maar een overdreven correctheid uit schuldgevoel moet niet leiden tot een aderlating van ons openbaar kunstbezit met als gevolg een weer scheve verhouding tussen het private en publieke domein.