‘Bij mij zijn twee uur rust tien nieuwe plannen’

Winfried Baijens (1977) is verslaggever en presentator van het nieuwe NOS Journaal op 3, een nieuwsbulletin voor de jonge kijker ‘van 20 tot 49 jaar’. Daarvoor was hij presentator van het Jeugdjournaal. Met zijn partner woont hij in Amsterdam. „Ik kan me niet inhouden om Goethes wijsheid heel losjes in een gesprek te verwerken. Verbaasde blikken.”

„Wel een Valentijns-bericht! Hoewel ik Valentijnsdag boycot, ben ik stiekem ook blij.” Foto Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 14-02-2007 Winfried Baijens (Horst (Limburg), 13 december 1977) is een Nederlands journalist en televisiepresentator. Winfried Baijens werkte na zijn journalistieke opleiding vier jaar voor NOVA. Vanaf 2003 was hij verslaggever en presentator van het Jeugdjournaal. Sinds januari 2007 presenteert hij afwisselend met Margriet Wesselink het NOS Journaal op 3. Hij kreeg een onderscheiding voor tv-talent; de gouden tape van het Genootschap van Hoofdredacteuren en won de Cinekid publieks-prijs voor het Jeugdjournaal Jaaroverzicht van 2003. In december 2006 stond Winfried Baijens op de derde plaats in de 'Expreszo 100' (uitgebracht door homojongerenblad Expreszo), de lijst met de 100 bekende Nederlanders en Vlamingen die op een positieve manier hun 'homo-zijn' uitdragen. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger
Winfried Baijens

Vrijdag 9 februari

‘Een sloerie met een geweldige stem’. Ik lees de recensies van het concert waar mijn dag feitelijk mee begon. Een nachtconcert van Amy Winehouse. De Britse betovert de uitverkochte zaal. En mij. De vrijdag begint dan ook in een roes. ’s Ochtends kort overleg met mijn collega Hanneke en verslaggever Robert. We hebben voor de uitzending ingezet op een reportage van de bekendmaking van de World Press Photo.

Onderweg naar de redactie hoor ik op Radio 1 iemand Goethe citeren. Het gaat over de opkomst van het tabloidformaat bij de dagbladen. Een van de sprekers legt uit dat korte verhalen schrijven moeilijker is dan grote lappen tekst. Ter illustratie gebruikt hij een citaat van Goethe: „Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven”. Hoe toepasselijk ook op onze uitzending van het NOS Journaal op 3, waarvoor we de opdracht hebben gekregen om het nieuws van die dag in zes minuten samen te vatten. Later op de redactie kan ik me niet inhouden om Goethes wijsheid heel losjes in een gesprek te verwerken. Verbaasde blikken. Ik bedenk wel dat ik nog moet checken of deze tekst echt van Goethe is.

Die avond in onze uitzending ongeveer 100 seconden over de hernieuwde oorlog tegen de bendes in Los Angeles, een iets langere reportage over de World Press Photo en in 60 seconden de overige hoofdpunten van het nieuws van vandaag. En natuurlijk Anna Nicole Smith. Aangezien het overlijden van de vrouw al de hele dag in alle journaals uitgebreid belicht is, discussiëren we over wat wij kunnen toevoegen. We bespreken de beelden die op verschillende sites verschijnen van de laatste seconden van Smiths leven. Een paparazzo verdiende daar 500.000 dollar mee. Wij laten de beelden niet zien. Mochten kijkers het willen zien, dan vinden ze het wel via Google.

De avond eindigt weer met muziek. Korte liveshows van Benny Sings, Giovanca en Kofi Anonymous tijdens Dox’ Family Night in de Sugar Factory in Amsterdam.

Zaterdag

En dan nu: rust. Niet met de auto onderweg, geen andere afspraken en ik zeg ook de afspraken voor vanavond af. Wel lachen met Sarah Silverman op Comedy Central.

Zondag

Gek eigenlijk, al jaren ben ik gewend om ook in het weekend te werken. Het Jeugdjournaal zendt zeven dagen per week uit. Uiteindelijk zou dat ook voor het NOS Journaal op 3 moeten gelden, vind ik. Het nieuws stopt niet in het weekend. Maar dat is een kwestie van geld.

Nu heb ik al een maand vrij op zaterdag en zondag. De rust werkt verfrissend. Hoewel, bij mij staat twee uur rust gelijk aan tien nieuwe plannen. Het lijkt wel een wiskundige standaard. Ik begin aan het tweede ideeënboekje van 2007. Het vorige ben ik weer eens kwijt. Stonden daar ook niet de goede voornemens voor dit jaar in?

Collega Karina houdt er een ander dagritme op na dan ik. Als ik wakker ben en mijn mailbox thuis open, stromen haar mails van de vroege ochtend al binnen. Veel goede ideeën overigens. We bellen en mailen over de website en nieuwe technieken die we daarbij kunnen gebruiken. We zien ons programma een beetje als proeftuin. Hopelijk kan het NOS Journaal op 3 uitgebouwd worden tot meer dan alleen een kort bulletin laat op de avond. Ik hoop op korte flitsbulletins. Dat is overigens afgekeken van onze collega’s van BBC3. Het laatste nieuws in zestig seconden, tussen de avondprogrammering door. En dan het huidige bulletin om 22.30 uur uitbreiden naar tien minuten. Het liefst zouden we ook via de website de nieuwsflitsen van 60 seconden aanbieden, zo actueel mogelijk uiteraard. En we gaan testen met een nieuwe techniek op de website waardoor we makkelijk videobeelden van kijkers en bezoekers binnen kunnen halen. We zijn benieuwd of we daarmee ook nieuwsverhalen binnenkrijgen.

Einde wensenlijst.

Die avond is kiezen moeilijk. Als je maar zes minuten mag maken, dan wil je dat het zes bijzondere minuten zijn. Bij collega’s verschijnen rode vlekken, want om 18.00 uur hakken we pas de knoop door. Een verhaal over de Amerikaanse countryband Dixie Chicks die vijf Grammy’s heeft gewonnen en een kort verhaal over de nieuwe rijke Russen. Leuk en interessant, vinden we achteraf, maar geen wereldschokkende uitzending.

Glimlach bij het kijken van De Wereld Draait Door; goede vriend Art Rooijakkers maakt reclame voor Peking Express. Doet hij goed. Knap ook dat hij er mee wegkomt dat zijn programma zich dit keer in Zuid-Amerika afspeelt, terwijl het toch echt Peking Express heet.

Dinsdag

Slecht geslapen. Tot laat werken is wennen want op tijd in slaap vallen is dan lastig. Heeft iets met melatonine te maken, begrijp ik.

We starten de dag blanco. Ik bezoek uiteindelijk Vincent Everts, internet en gadget-goeroe, over het verbod van minister van Verkeer en Waterstaat Karla Peijs op het gebruik van de elektronische step. De yuppen-step Segway (dat gekke ding waar mensen in pak vaak op staan, met die twee grote wielen) is verboden in Nederland, veel Kamerleden vinden dat onzin. Vincent Everts ook. De Segway kan een milieuvriendelijk vervoersmiddel zijn. Ik probeer ook zo’n Segway uit. Het is in ieder geval leuk. En duur.

In ons Journaal op 3 proberen we de kijkers van Nederland 3 bij te praten over het nieuws van die dag. Daarnaast willen we ook nog een eigen reportage te maken. Eigen in keuze en eigen in aanpak. Dat is een behoorlijk ambitieus streven. Want we hebben nogal wat concurrentie: alle Journaals van de NOS, de RTL Nieuws bulletins, en op Nederland 3 zelf ook De Wereld Draait Door. Uit de eerste resultaten van Kijk- en Luister Onderzoek (KLO) blijkt dat een groot deel van de kijkers van De Wereld Draait Door ook naar ons kijkt. Dezelfde onderwerpen in die twee uitzendingen is dus niet echt wenselijk. Bij echt groot nieuws trekken we ons niets van die kennis aan – nieuws is nieuws.

Ik moet nog een nieuwe afspraak maken met de mensen van KLO. Dan gaan we echt in detail kijken hoe we het ‘doen’. Of we de juiste groep kijkers trekken. Het idee is dat Nederland 3 voor de jongere kijkers van Nederland 3 is. Denk aan 20 tot 49 jaar – dat klinkt misschien niet echt jong, maar dat zijn wel de jonge kijkers van de publieke omroep. En dat lukt. Naar ons kijken jongere kijkers dan naar de andere NOS-journaals, maar het moeten er wel meer worden.

Gelukkig ben je de kijkcijfers de dag erna weer snel vergeten, want uiteindelijk maken we het NOS Journaal op 3 voor mensen zoals ik en mijn collega’s. We moeten gewoon maken wat we zelf interessant vinden, dat is ook een veel duidelijker uitgangspunt.

Woensdag

Een dag waarvan je van tevoren weet dat je het allemaal net niet gaat redden. En toch alle afspraken laat staan.

11.00 uur: lunchen met mijn broer. We spreken af op het hoofdkantoor van de politie Amsterdam, waar hij op de afdeling communicatie werkt. Hij laat me de Gouden Gang zien. Een duidelijk anders ingerichte gang, waar de top van de politie zit. Verschil moet er zijn. Later zie ik de luchtplaats voor gevangenen. Het voelt een beetje als aapjes kijken.

13.00 uur: fotograaf thuis. Ik moet zelf een lampje vasthouden. (zie hierboven)

14.00 uur: bellen met Iwan van 3FM. Ik mag daar oefenen om ooit misschien iets op de radio te gaan doen. Nu één keer geweest, ben al helemaal verliefd op de radio, maar ik kan er nog niets van.

Ik kom veel te laat op de redactie. Wel een Valentijnsbericht! Hoewel ik Valentijnsdag boycot, ben ik stiekem ook blij. Nooit eerder een echt Valentijnsbericht gehad. Hoewel, mijn moeder verraste me wel eens met een kaart. Maar ja, als puber hoop je op Grote Geheime Liefdes. Hoe lief je moeder het ook bedoelt, het was iedere keer een teleurstelling als ik er achter kwam dat de kaart (weer) van haar kwam. Overigens dacht ik dat Valentijnsberichten altijd anoniem zijn, deze mail is ondertekend. Net iets minder spannend.

’s Avonds wil ik nog bij vriendin Pauline langsgaan, maar sinds de late werktijden (tot 23.00 uur) ligt mijn sociaal leven door de week op zijn gat.

Donderdag 15 februari

Bretels en Befje houden Nederland bezig. Ook het NOS Journaal op 3. De rechtszaak tussen Jort Kelder en Bram Moszkowicz. We besluiten zo helder mogelijk uit te leggen wat er precies aan de hand is. Dat brengt ons in de problemen. Want collega Lex Runderkamp komt om 22.00 uur met nieuwe onthullingen over Moszkowicz. We moeten alles omgooien en kunnen in de hectiek niets checken bij onze enige bron, Lex. Dus besluiten we Lex live in onze uitzending te laten vertellen wat er aan de hand is. Het blijkt lastig om in korte tijd het hele verhaal duidelijk uit te leggen. Ik vraag me af wat er is blijven hangen bij de kijkers. Maar we waren wel actueel.

Verslaggever Martijn Bink maakte een leuke reportage over Second Life, het internetfenomeen van nu. Toch doet het mij nog niets. Heb weinig behoefte aan een tweede leven.

De donderdag gaat naadloos over in de vrijdag. Dat is altijd zo, natuurlijk, maar nu ook wat werkdag betreft. Ik ga na de uitzending direct met cameraman Marko op pad. We maken een verhaal over nachtwerken en wat de gevolgen kunnen zijn.

Om 00.00 uur sta ik op de luchtverkeersleiderstoren op Schiphol.

Een uur later op een intensive care in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis.

Weer een uur later sta ik buiten een bedrijfsarts te interviewen.

04.00 uur thuis. Zucht.

Ben ik helemaal vergeten te checken of die uitspraak van Goethe wel klopt. Iemand?