Onze fantasie beledigd

Sting op de Police-reünie bij de Grammy-uitreiking foto Reuters Sting of The Police performs at the 49th Annual Grammy Awards in Los Angeles February 11, 2007. REUTERS/Lucy Nicholson (UNITED STATES) REUTERS

In de popmuziek is er geen uitdrukking die zo tot de verbeelding spreekt als ‘creatieve meningsverschillen’ – synoniem met slaande ruzie tussen de bandleden. De popwereld heeft collectief afgesproken er nooit ofte nimmer verder over uit te weiden, zodat ook generaties na hen nog gebruik kunnen maken van dit eufemisme. Vraag een willekeurige popartiest de ‘meningsverschillen’ toe te lichten en er volgt een stotterend relaas over de één die naar links wilde en de ander naar rechts, zonder ooit details te noemen.

En zo hoort het ook. We willen niet horen dat het ene bandlid meer elektronische invloeden wilde toevoegen, terwijl de ander gebiologeerd was geraakt door een excentrieke bergbewoner die virtuoos panfluit kon spelen. We willen bloed zien. Hoe abstracter de officiële reden, hoe vrijer we onze

fantasie de loop kunnen laten. Overspel. Driehoeksrelaties. Kruitdamp die de apparatuur aan het oog onttrekt. De bassist met een bloedneus en de drummer op krukken. Met een loep speuren we interviews en nummers langs op zoek naar venijnige steken onder water. Heerlijk!

De Britse popgroep The Beautiful South ging eerder deze maand uit elkaar, maar draaide het cliché 180 graden en gaf als reden voor de breuk ‘muzikale similarities’ – ze konden juist te goed door één deur. Daarop gaven de voormalige zangers van The Housemartins aan dankbaar te zijn voor de negentien jaar waarin ze samen muziek hebben gemaakt. En dronken ze nog een glas Roosvicee met André Rouvoet.

Het is een schande. Hun bloedeloze statement maakte onze fantasiewereld met de grond gelijk. Erger nog: ze lieten zo alvast de deur wagenwijd openstaan voor een even bloedeloze reünie. Slecht nieuws: de reden om te scheiden geldt een paar jaar later kennelijk niet meer. Dan spelen ze zo natuurgetrouw mogelijk dezelfde muziek die eerder tot al die ‘creatieve meningsverschillen’ of spanningsloze similarities leidde.

Van voormalige tieneridolen als de Dolly Dots die twintig jaar later nog eens drie keer in Ahoy’ staan, tot Take That dat tien jaar na dato doet alsof het nog steeds een boyband is (van Robbie Williams, die op eigen titel relevant is en geen reünie nodig heeft, schijnt een hologram te worden ingezet). Dit jaar staan onder meer de herenigde Smashing Pumpkins, The Who, Genesis en The Police op de Nederlandse podia. Popmuziek mag jong en fris doen, de consument die wat te besteden heeft, is meestal ouder en zwelgt in nostalgie. Maar wij snappen rapper Snoop Dogg best die afgelopen zondag schielings het gala van de Grammy Awards verliet toen hij hoorde dat the police ook in het gebouw was.