Nul op de schaal van Stout

Het kan u niet zijn ontgaan. Heleen van Royen en Marlies Dekkers hebben samen een boek geschreven: Stout. Naast stoute verhalen, stoute foto’s en stoute fantasieën, staat in het boek ook een ‘schaal van stout’. De score kan oplopen tot 12, „maar dat hebben alleen Margaret Thatcher, Madonna en Rita Verdonk”, aldus de dames afgelopen zaterdag in Leven &cetera.

Als Rita Verdonk 12 punten scoort – zo redeneer ik – dan wil ik er bij voorkeur nul. Dat betekent dus dat ik niet levenslustig, nieuwsgierig, creatief, ambitieus, ondernemend, succesvol, grensverleggend, risiconemend, veerkrachtig, dominant, manipulatief en ongenaakbaar mag zijn, want al deze eigenschappen zijn een punt waard. Is dat een haalbare zaak?

Het eerste lukt. Zeker in dit jaargetijde. Om half negen ’s morgens, fietsend door de regen, ben ik de vleesgeworden antithese van levenslust. Nieuwsgierig (naar Leontien van Moorsels verlangen om het met haar man ‘te doen’ op de Eiffeltoren of naar het seksleven van Willeke Alberti) ben ik in het geheel niet, en wie mijn Sinterklaassurprises kent, zal me niet beschuldigen van creativiteit. Ambitieus? Lastig, daar kom ik op terug.

Een vrouw die op haar achtendertigste nog nooit in New York is geweest, kan je moeilijk ondernemend noemen en als ik succesvol was, ging de telefoon vast vaker. Grensverleggend? Neu. Al zou ik dat best willen. Risico’s neem ik nooit en veerkrachtig mag ook weggestreept, want vorige week heeft iemand me een tut genoemd en daar ben ik nog steeds niet helemaal overheen.

Mijn dochter van drie, twee turven hoog in haar nieuwe flamencoschoenen, heeft meer dominantie in haar rechterpink dan ik in mijn gehele lichaam. Manipulatief? Moi? En ook die laatste horde neem ik fluitend: ongenaakbaar. Laat me niet lachen. Zelfs bij een omgeknakte krokus moet ik iets wegslikken.

Als ik eerlijk ben – waar ik overigens geen punten voor krijg – scoor ik dus 1. Want ik ben ambitieus genoeg om dit stukje te schrijven.

Jammer. Ik was graag een nul geweest.