16Down

Wat dreunt en dendert daar – laag, lager, laagst? Het is F.L.O. de nieuwe cd van de Nederlandse band 16Down, die langs komt ronken als een te zwaar beladen vrachtvliegtuig. Twaalf nummers lang laat de Zwolsche groep een consistent geluid horen, met een overdaad aan lage tonen, en een spijtig gebrek aan spontaniteit.

16Down heeft mooi gecomponeerde nummmers. Op F.L.O. staan een paar ballades, waaronder No Clouds Just Aeroplanes, sfeervol aangekleed met brommende strijkers. Er staan op deze cd ook een paar Hendrix-pastiches – Motorbike en Compulsive Behaviour – die engszins vlammen, vooral Compulsive Behaviour. Voor het overige zijn de liedjes opvallend tam. En dat is vreemd, want deze groep heeft van alles in huis: een zanger met een aangenaam gruizige stem, zucht naar muzikale uitbreiding (getuige de enkele afwijkende instrumentaties, bijvoorbeeld in het fraaie What's God Supposed To Say) en de goede bedoeling om rock-zonder-pathos te spelen. Maar toch vallen de intenties op F.L.O. niet op hun plaats. De doormonkelende nummers hebben weinig smoel en de drums beuken eentonig.

Dan geven al die lage tonen een vervlakkend effect.

Hester Carvalho

16 Down F.L.L. (Flow Records)