‘Ik gooi steeds mijn eigen glazen in’

Het ledental van de Vereniging van Effectenbezitters verviervoudigde onder zijn leiding. Na twaalf jaar vindt directeur Peter Paul de Vries het tijd voor een ander. „We gaan in de toekomst minder de barricades op. Ik ben meer van de harde actie.”

Peter Paul de Vries ontwikkelde zich tot de lastigste vragensteller op aandeelhoudersvergaderingen. Foto Hollandse Hoogte Nederland, Rotterdam, 21 juli 2005 Buitengewone Algemene Vergadering van Aandeelhouders Koninklijke P & O Nedlloyd N.V. ( P&O ) Peter Paul de Vries, directeur van de VEB, de belangenorganisatie van effectenbezitters. Over de overname van P&O Nedlloyd door de Deense rederij Moller Maersk voor 2,3 miljard euro, P Nedlloyd the global door to door container shipping company. Met dochterbedrijf Maersk Sealand hebben de Denen al de grootste containerrederij van de wereld. De nieuwe combinatie, met 70.000 werknemers en 550 schepen, zou de onbetwiste nummer 1 worden op de markt voor scheepsvrachtvervoer met een marktaandeel van 17 procent. Dit is ruim twee keer zo groot als zijn directe concurrent. containervervoer Haven / Port of Rotterdam transport en vervoer vrachtvervoer containerschip foto: Peter Hilz Hollandse Hoogte

Dat krijg je met mannen van rond de 40, hoorde Peter Paul de Vries de afgelopen dagen om zich heen toen hij zijn vertrek aankondigde als directeur van de Vereniging van Effectenbezitters (VEB). Hij werkt er straks achttien jaar, waarvan twaalf als directeur. Al in de eerste helft van 2006 gaf hij intern aan dat er naar een opvolger gezocht zou moeten worden.

Onder zijn leiding werd er grote (juridische) strijd geleverd met World Online, met HBG in de zogeheten baggeroorlog, en met vastgoedmagnaat Richard Homburg die een vertrekpremie van 154 miljoen euro wilde incasseren. Ook kwamen er grote schikkingen tot stand met Ahold (boekhoudschandaal), Dexia (aandelenlease) en Unilever (dividendruzie). De Vries is 39 jaar, heeft twee kinderen „van 4,4 en 1,7 jaar” en gaat deze zomer trouwen.

Waarom vertrekt u?

„Eigenlijk zijn er twee redenen. Allereerst doe ik dit alweer twaalf jaar, terwijl ik dit bij mijn aantreden een jaar of vijf, zes wilde doen. Laatst kreeg ik een telefoontje van een journalist en toen ik zijn vragen beantwoordde hoorde ik mezelf dingen zeggen die ik vijf jaar geleden ook zei. Het is verstandig om niet te wachten tot de verzuring intreedt. De Vereniging van Effectenbezitters zit mij in het bloed. De liefde met de VEB is er nog, maar je moet het moment voor zijn dat die liefde bekoelt.”

Wat is de tweede reden?

„Ten tweede heeft de VEB, met mijn instemming, een strategiewijziging ingezet. We worden meer dienstverlenend en minder een actiegroep. We gaan in de toekomst minder de barricades op. Ik ben meer van de harde actie. Dat is wat anders dan de ANWB-kant opgaan, waar wel veel behoefte aan is hoor, begrijp me niet verkeerd.”

Krijgt u een vertrekpremie?

„Nee, het is mijn eer te na om maar 1 euro afkoopsom te ontvangen.”

Wat is uw belangrijkste overwinning in uw periode als directeur?

„Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Maar 4 juli 2002 was een historisch moment, toen de rechter in de HBG-zaak zei dat er voor belangrijke besluiten bij een onderneming goedkeuring nodig is van de aandeelhouders.”

Maar die uitspraak van de ondernemingskamer werd door de Hoge Raad weer vernietigd.

„Jawel, maar toen had de uitspraak al effect gehad. Het was een heel belangrijk moment waarbij wij veel reacties kregen van andere bestuurders en commissarissen die het met dit principe eens waren. Later is dit uitgangspunt ook in de Nederlandse wetgeving opgenomen.”

Wat gaat u nu doen?

„Ik zei gisteren tegen mijn medewerkers dat ik geen idee had, maar daar kom ik niet mee weg. Het zal ongetwijfeld iets in de beleggingswereld zijn. Ik zie mij niet snel in het bedrijfsleven als bestuurder of commissaris aan de andere kant van de tafel zitten. Ik vind het leuk om jonge bedrijven te begeleiden.”

Gaat u niet bij een hedgefonds werken?

„Een jaar of tien geleden werden wij als extremisten gezien. Maar wij worden nu rechts ingehaald door de hedgefondsen. Dat zie je bij Stork. Hoe die fondsen zich daar opstellen vind ik niet kunnen. Het is onderdeel van mijn werk om voortdurend mijn eigen glazen in te gooien. Ik heb geen vrienden gemaakt bij de hedgefondsen.”

Welke aandeelhoudersvergadering heeft de meeste indruk op u gemaakt?

„De eerste die ik bezocht, bijvoorbeeld toen ik op mijn vijftiende naar kantoorinrichter Samas ging. De vergadering van Ahold op 4 september 2003 was er natuurlijk één die ik me blijf herinneren, over het salaris van Moberg. En de vergadering waarbij de fusie tussen de vastgoedmaatschappijen Uni-Invest en Vastned werd weggestemd wegens de ‘gouden parachute’ van Richard Homburg.”

En de vergadering bij World Online, waar uw microfoon steeds werd dichtgedraaid en een bewaker naast u kwam staan?

„Daar had ik me uit de zaal moeten laten verwijderen. Dat is me toen niet gelukt.”

Gaat u al uw ervaringen met bestuurders nog eens opschrijven?

„Het was heel enerverend om in de commissie Tabaksblat te zitten [de commissie van bestuurders en beleggers die een code voor goed ondernemingsbestuur ontwikkelde, red.] Ik heb toen ook wel eens aantekeningen gemaakt van wat er allemaal gezegd werd. Tabaksblat zei: ‘Ik hak je ballen eraf als je dit ooit publiceert’.”