Persstemmen over Noord-Korea

Le Monde

Op veiligheidsgebied is de strijd tegen de nucleaire proliferatie een van de voornaamste opgaven voor de komende decennia. Dat is niets nieuws. [...]

De ‘grote vijf’ (de Verenigde Staten, Rusland, China, Groot-Brittannië en Frankrijk) maken zich zorgen over de mogelijkheid dat landen die door de Amerikanen als ‘schurkenstaten’ zijn bestempeld, een nucleair wapenarsenaal verwerven. Al jaren proberen de vijf Noord-Korea en Iran daarvan te weerhouden, waarbij zij afwisselend een worst voorhouden en met de knuppel dreigen. Met wisselend succes.

Op dinsdag 13 februari zou Pyongyang erin hebben toegestemd zijn militaire nucleaire programma te ‘deactiveren’ in ruil voor door Washington gedekte garanties voor zijn veiligheid en energievoorziening.

Diplomatieke druk en sancties lijken het te hebben gewonnen van de machtshonger van het laatste stalinistische regime op onze planeet.

De krachtmeting met Teheran is nog niet ten einde. Het regime van de mollahs weigert gehoor te geven aan de eis van de Veiligheidsraad van de VN om te stoppen met de verrijking van uranium – een noodzakelijke stap in de vervaardiging van een kernwapen. De Europeanen, die al bijna vier jaar onderhandelen met Iran, hebben niets bereikt. Javier Solana, hun hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheid, heeft dat toegegeven in een document dat is verstrekt aan diplomaten van de 27 leden van de Unie.

Zullen de Europeanen onder druk van Amerika bereid zijn de economische en financiële sancties aan te scherpen, op het gevaar af van een breuk in het gemeenschappelijke front met Rusland? Veel keus hebben ze niet, als ze tenminste – zoals hun officiële beleid is – zowel een nucleair Iran willen voorkomen als Amerikaanse bombardementen op de Iraanse complexen, die de chaos in Irak nog zouden vergroten. Washington geeft uitdrukkelijk de voorkeur aan de diplomatieke weg, maar sluit de militaire optie niet uit.

De lessen van het Noord-Koreaanse precedent zijn niet ondubbelzinnig. Pyongyang heeft, na een min of meer geslaagde proefneming te hebben gedaan, zijn nucleaire programma als wisselgeld gebruikt om de gewenste erkenning te verkrijgen.

Ook Iran streeft naar erkenning van zijn rol in de regio – die de Amerikanen het niet gunnen. Moeten wij wachten tot dat land zich tot kernmogendheid uitroept alvorens te beginnen met het ‘grote onderhandelen’?

Op het Koreaanse schiereiland mag de spanning dan dalen, in het Midden-Oosten stijgt de inzet gevaarlijk.