Een dromerige zomerdag

Niemand is in ‘The Motel’ echt super-sympathiek, toch ga je van iedereen wel houden.

Het is een verrukkelijke ‘coming of age indie’.

Still uit de coming of age indie ‘The Motel’, met als hoofdpersoon Ernest, een mollige dertienjarige Chinese dromer.

Jong zijn is verschrikkelijk. Vooral in Amerika. Daarom worden er daar zulke verrukkelijke films over gemaakt. Het is een van de favoriete thema’s van de Amerikaanse ‘independent’. Waarschijnlijk ook omdat het goedkoop is. Voor ‘teenage angst’ heb je geen special effects, geen historisch correcte kostuums en geen overbetaalde steracteurs nodig. Bovendien: de makers zijn vaak nog jong, de doelgroep is meestal ook nog jong, of in een niet al te ver vergeten verleden zelf een keertje jong geweest, dus al dat hangen en zuchten, twijfelen over meisjes en puistjes, grote levensvragen op de vierkante millimeter is een feest van herkenning.

Ernest is de hoofdpersoon van zo’n ‘coming of age indie’: een mollige dertienjarige Chinese dromer die voor zijn moeder alleen meetelt als hij de beste is op school (een eervolle vermelding voor een verhalenwedstrijd is nog erger dan verliezen, bitst zij hem toe). Maar ze heeft nog liever dat hij na schooltijd zonder mopperen de kamers schoonmaakt van de vage gasten en rare habitués in hun ‘middle of nowhere’-motel.

De film houdt het midden tussen Ghost World (niet alleen door de strip-layout van de dvd) en de stiekeme hit van vorig jaar Me and You and Everyone We Know. Niemand is echt super-sympathiek, en toch moet je van iedereen wel gaan houden. Van substituut-vader Sam die elke dag een ander ‘vriendinnetje’ mee naar zijn kamer neemt. Van Christine, het welles-nietes vriendinnetje uit het naburige Chinese restaurant. Van Ernests ‘pain in the ass’-zusje.

Wat The Motel (sowieso als locatie een toepasselijke metafoor voor het tussenstation van de pubertijd in de rite de passage van het leven) zo fijn maakt is de absolute ondergeschikte rol die een traditionele plot, en zelfs karakterontwikkeling in deze film gekregen hebben. Het is alsof er alleen maar tijd voorbij kabbelt (loom, jazzy, niet onprettig, vol onderkoelde grapjes, als een dromerige zomerdag uit je eigen pubertijd). En dat dan zomaar door het voorbijgaan van de tijd ook de ergste dingen uit een jongelingsleven vanzelf opgelost lijken te worden. En dat dat melancholisch mooi is. Omdat je wel weet natuurlijk dat na die eerste zoen en die verzoening met de moeder het leven pas echt begint. Het debuut van regisseur Michael Kang is een glimlach om zoveel onschuld.

DVD

The Motel

import, Sony Pictures Classics

Film

Extra’s