De Tempelberg

De Tempelberg is een prachtige locatie voor een religieus conflict. Het heeft iets geruststellends; zolang de geloofsoorlogen zich voltrekken in Jeruzalem, kunnen we ons afwenden van het nieuws en ons wentelen in de gedachte dat er nooit iets verandert.

Religieuze oorlogen hebben een eeuwige dimensie, ze moeten bestaan. Af en toe grijpt de strijd je aan, je kiest eens partij – als je voor Ajax bent steun je de joodse staat, Feyenoordsupporters steunen de Palestijnen, PSV-supporters zijn kleurloos – en daarna probeer je te accepteren ‘dat die mensen elkaar daar nu eenmaal niet mogen’. Je daartegen verzetten is net zo zinloos als je verzetten tegen de geschiedenis. Je kunt je nog beter richten op eerlijke verkiezingen in Turkmenistan dan je druk maken om conflicten die door geen duizend routekaarten tot een oplossing kunnen worden gebracht.

Maar zo ‘eeuwig’ is dit conflict niet. Als de berichtgeving over de rellen rond de Tempelberg juist is, dan gaat het om rellen die voorkomen hadden kunnen worden als de Israëlische politici hun vak zouden verstaan. Het verschil tussen oproer en rust is in dit geval een bezwaarschriftenprocedure.

De wens van Israël om de noodbrug naar de Mughrabi-poort, die geïnstalleerd werd na de aardbeving van 2004, te vervangen door een vaste brug lijkt geen reden om je als moslim beledigd te voelen.

Maar waarom zou je een brug vervangen zonder overleg met de dagelijkse bezoekers van het heilige complex waar ze naartoe leidt? Dat zijn de absurde wetten van de Israëlische politiek die maar niet begrijpt dat ze al haar geloofwaardigheid is kwijtgeraakt door haar harde militaire acties, haar onwaardige president en de manier waarop ze de Palestijnse bevolking discrimineert. Alleen de minister van defensie Peretz bleek bij zinnen toen hij premier Olmert vroeg om de werkzaamheden voorlopig te staken. Zijn oproep vond gehoor bij de burgemeester van Jeruzalem, die het werk aan de brug stopzette en gelegenheid bood voor het indienen van bezwaren. Over de funderingswerkzaamheden heeft hij echter niets te zeggen. Die gaan door. Twee verstandige mannen: roependen in de woestijn.

Menno van der Veen

Publicist en programmamaker bij de Balie in Amsterdam.