Turken spelen vage symfonische rock

Turkey Now! met het Hüsnü Senlendirici Ensemble. Gehoord: 11/2 Tropentheater, Amsterdam. Turkey Now Festival: muziek, dans, toneel en film t/m 21/4 plaats op zeven lokaties in Amsterdam, Doelen Rotterdam.

Oost en West, met Turkije halverwege, zo is nu de situatie, geografisch en politiek. Cultureel ligt het niet anders, afgaande op het concert dat de jonge Hüsnü Senlendirici met zijn ensemble bracht in het festival Turkey Now! De klarinettist zelf, behorend tot de Roma-subgroep, klinkt zo oosters als het maar kan. Zijn toon heeft een klagend, heel vocaal karakter en heeft bij vlagen veel weg van hoe de Armeniër Djivan Gasparian de volkshobo zurna pleegt te bespelen.

Hüsnü zelf groeide op in Bergama in het westen van Turkije met Izmir als dichtstbijzijnde grote stad waar hij al op jonge leeftijd meespeelde in de feestorkesten van zijn vader. Hij bezocht het conservatorium van Istanbul, dat hij verliet toen hij lid werd van de Magnetic Band van de virtuoze percussionist Okay Temiz waarmee hij honderden optredens deed. Hij werd veel gevraagd voor plaatopnamen, in 2005 verscheen zijn eerste eigen cd Husn-u Klarnet.

Wat die plaat heel duidelijk laat horen, bleek ook op het podium. Hüsnü speelt ondanks zijn niet-westerse klarinetgeluid zeker geen typisch Turkse muziek, zelfs geen oosterse zigeunervariant. Zijn ensemble met onder meer een elektrische gitaar, basgitaar en een heuse piano tapt zonder gêne uit vele vaatjes: jazz, rock, latin en nog meer. Omdat de ambitieuze arrangementen heel degelijk in het hoofd en de hand zijn geramd vliegt er nooit een muzikant uit de bocht, zelfs niet bij solo’s.

De vrijwel uitverkochte zaal met veel hippe Turkse Nederlanders lijkt in de eerste plaats verbaasd en reageert vooral beleefd en lauw. Oh, daar gaat het dus naar toe als Turkije Europees wordt: een vaag soort symfonische rock waar je van een afstand naar kijkt. Met een keurig Hollands klokje erbij; twee keer drie kwartier is mooi genoeg, inclusief de verplichte toegift. Onze Geert Wilders hoeft niets te vrezen; zelfs met miljoenen van deze Turken, al of niet van zigeuner-oorsprong, gaan we nog de afgrond niet in, en zeker niet dansen op een puinhoop.