Sven schudde nee

Hoeveel uren schaatsen op tv kan een mens hebben? Schaatsers zelf worden moe en klagen over verzuurde benen, maar waar ligt ons omslagpunt? Miljoenen huishoudens raken ontwricht door onverwachte rondjes 30,3. ’s Nachts zitten mannen huilend naast bed omdat vrouwlief slaapdronken de billen van Sven Kramer bezingt.

Zaterdag in de namiddag stond ik bij de benedenburen op een verjaardagsfeest. Vanwege Brabants bloed dat daar door de aderen stroomt, ging het tv-commentaar tijdens de 3.000 meter van Ireen Wüst uit en de cd-speler met een carnavalskraker aan.

Ik keek naar de in stilte juichende Wüst voor een massaal verkleed schaatspubliek. De reu-teu-teu-teu uit de speakers paste perfect bij het beeld. Zou sport dan toch pas sport zijn met spannend live-commentaar?

Een schaatstoernooi in Nederland is met vriendelijkheid omgeven. Als verdoofd door een xtc-pil houden de schaatsfanaten allemaal van elkaar. Amerikaanse en Italiaanse vijanden krijgen een gelijke behandeling. Haat bestaat niet in Thialf. Geen fluitconcerten, geen beledigende spandoeken, geen aanstekers tegen achterhoofden. Enrico Fabris en Shani Davis zijn partners in crime. Een stortvloed van teddyberen op het ijs, dat is hun deel.

De geplande kampioenen Wüst en Kramer wonnen. Anni Friesinger en Fabris zaten zaterdagavond al als de nummers 2 van het kampioenschap in het hotelbad. Of waren er werkelijk mensen die dachten dat na zijn matige 1.500 meter de oerkrachten uit Sven Kramers lijf waren verdwenen?

Het werd bijna griezelig om te zien hoe perfect de NOS alles in Thialf registreerde. Vooral de bekenden op de tribune hadden geen tel rust. Barbara de Loor betrapt op een opkomende geeuw. Premier Balkenende met oranje sjaal naast Erben Wennemars (hij was voor het eerst met spuugklodder aan de mondhoek te zien geweest op het ijs). Zanger Marco Borsato die met zijn zwarte blouse verdwaald leek tussen de oranje schaatsfans langs de baan in Heerenveen.

De camera’s hielden coach Gerard Kemkers het hele weekend in de gaten. Elke beweging werd in vertraging herhaald met als hoogtepunt de uppercuts in het luchtledige als een van zijn pupillen weer als eerste over de finish gleed.

Tijdens de 10 kilometer van Sven Kramer tegen Carl Verheijen kon Kemkers zich niet meer alleen met zijn cijferbord uitdrukken. Hij moest letters gebruiken. Hij scheurde een eerste A-4tje los en krabbelde er handgeschreven ‘insteken’ op. Insteken? Waarin? Waarvoor? En voor wie?

Een paar rondjes later kreeg Sven Kramer een nieuw papier met handgeschreven woord voor zijn neus. Ik las: wereldrecord! Met een uitroepteken als uit een stripboek, met zo’n robuuste ronde punt.

Sven schudde nee. Heel Nederland hield de adem in. Wat? Kon hij geen wereldrecord rijden? Hij zag er helemaal niet moe uit. Zijn hartslag was ronde na ronde vermoedelijk niet hoger dan 40. Waarom kon hij geen record rijden?

Een paar minuten verder gleed Kramer als wereldkampioen mét een wereldrecord over de finish. ‘Ik kon het niet lezen’, vertelde Kramer over het velletje van coach Gerard.

Er stond toch echt ‘wereldrecord!’. Met een uitroepteken. Kemkers wist dat een vraagteken geen zin had. Sven Kramer kent geen vraagtekens. Dat leesteken is voor verliezers.

Kramer stond op het podium. Een kampioen van 20 jaar die met een machtig lichaam volwassen mannen achter zich liet. Alleen de vurige jeugdpuistjes in het lachende gezicht benadrukten dat Sven nog maar een jongen is.

Een jongen, ja, maar wel een met een uitroepteken.