Reid & Masque: onnodig luid

Concert: Vernon Reid & Masque. Gehoord: 11/2 BIMhuis, Amsterdam.

Living Colour gold ooit als één van de opwindendste funkmetalacts uit New York. Vanaf eind jaren tachtig was de band, met zanger Corey Glover en gitarist Vernon Reid, een eclectische crossovergroep met een boodschap. Rond ’95 begonnen alle leden aan solo-projecten, Vernon Reid met de band Masque. Gisteravond toonde hij de huidige stand van zaken, nadat vorig jaar het stevige gitaaralbum Other True Self verscheen met rockjazz en fusion.

Verrassend was dat het optreden niet van de grond kwam. Volvette rockdrums gaven de improvisaties een gespierd rockjazz-karakter. Maar er was in deze ongedoseerde mengvorm nauwelijks iets beklijfde. Het kon de vier musici niet hard genoeg zijn, de batterij versterkers stond vol open. In deze snoeiharde geluidsmuur waren de geluiden en effecten niet meer te definiëren. Alles vervormde tot één woedende geluidsbrij.

Reid, een wat ongenaakbare podiumpersoonlijkheid, droeg hieraan bij met heavy gitaarlicks in lange melodielijnen. Eindeloze gitaarsoli die best even de show stalen, ware het niet dat hij niet van ophouden wist. Ook toetsenist Gruenbaum kreeg geen genoeg. Zijn zelf ontworpen ‘Samchillian Tip Tip Tip Cheeeepee’ bleek een merkwaardig effectenapparaat.

Een welkome afwisseling, een rustpunt in de serie vlakke composities die qua harmonie en dynamiek hoogtepunten misten, was het onvervalste reggaejazzstuk Flatbush and Church Revisited. Niet alleen kwam toen Reid’s muzikale leiderschap naar voren, zijn band sturend met strakke hand, maar de muziek werd een tikje dynamischer. Een Nederlands tintje kreeg het met stukken die Reid drie jaar terug met het Metropole Orkest had uitgevoerd. Maar weer: zó onnodig luid.