‘Pushing Air’: dans vol lege dynamiek

Dans. Anouk van Dijk DC: Pushing Air. Gezien 9/2 Brakke Grond, Amsterdam. Tournee t/m mei. Inl: (020) 5289723.

Maar liefst drie mensen ontwierpen het geluid bij Anouk van Dijks nieuwe voorstelling Pushing Air: de harde bonken en beuken van Anton Abbes, Jorn van Dijk en David Hernandez zijn dan ook de motor achter de dansvoorstelling. Elke gecomputeriseerde tromroffel zweept de vier dansers op en verleidt hen tot schokkende bewegingen – alsof er reptielen worden geëlektrocuteerd. Soms brengen de dansers ook zelf geluid voort, bij voorbeeld door met hun voeten over een ribbelmatje te wrijven. Een van hen playbackt computergeluiden in een microfoon. De gedachte erachter: wie lucht verplaatst, maakt geluid en maakt ook ruimte. Wie ademt (als danser) kan niet zonder tijd en ruimte.

De filosofie achter Pushing Air is duidelijk, maar daarmee is nog geen diepgravende of diep rakende choreografie ontstaan. Ruim een uur lang schokken de dansers rond in een donker speelvlak, afgebakend door ijzeren stangen. Ze hebben niet veel op met elkaars aanwezigheid en slechts sporadisch dansen ze ‘als mensen’ samen. De dramaturgie is er vooral een van de status quo. Nergens wordt het spannend, nergens scherp of afwijkend. De luchtverplaatsing is vooral een hoop dynamisch gekabbel.

Natuurlijk beheersen de dansers het stuiptrekken goed; aan hen ligt het niet. Maar al laat Anouk van Dijk soms fraaie frases zien, Pushing Air is vooral veel pretentieuze, gebakken lucht. Het is een beetje de makke van de hedendaagse Nederlandse moderne dans: best goed, maar confronterend, vernieuwen of tot nadenken stemmen doet het niet. Nederlandse moderne dans heeft de zeggingskracht van in zichzelf gekeerde ambtenarendans. Anouk van Dijk had er hier ook last van.