Denk aan grassprieten of je eigen ademhaling

Tijdens een stiltewandeling moeten de deelnemers anderhalf uur lang stil blijven.

Het de bedoeling om iedere gedachte uit te schakelen. „Ik kom dan op goede ideeën.”

Het Amsterdamse Bos is verre van sereen, je moet het lawaai ,,door je heen laten gaan”. Foto Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 03-02-2007 Stiltewandeling onder leiding van Lisette Stevens door het Amsterdamsebos langs de Bosbaan. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS wandelen joggen trimmen hardlopen Cremers, Roger

. Sommige kloosters zijn er in gespecialiseerd: het grote zwijgen. Maar voor een gewone sterveling is anderhalf uur stil zijn tijdens een gezamenlijke zaterdagochtendwandeling een activiteit om huizenhoog tegenop te zien. Want geluid lijkt een verslaving: op de fiets schreeuwt een zangeres in de koptelefoon, onder werktijd babbelt Oprah op de altijd flikkerende tv op de achtergrond, en àls er onverhoopt ergens stilte betracht moet worden, valt er altijd nog te sms’en, te chatten of zacht te fluisteren met een metgezel.

Dit alles is niet de bedoeling tijdens de stiltewandelingen die Lisette Sevens regelmatig organiseert in het Amsterdamse Bos. De 56-jarige ex-hockeyster, homeopaat en personal coach, begon twee jaar geleden met de wandelingen toen ze overspannen raakte. Ze genoot zo van de plotselinge stilte en rust in haar leven dat ze besloot om dat met anderen te delen. Op het terras boven de Bosbaan wacht ze ons op: een uitbundige, sportieve vrouw die helemaal niet lijkt op onze voorstelling van bedeesd stil muisje. Op het vlot onder de balustrade prutsen roeiers aan hun slanke bootjes, de lucht is helder blauw – ideaal voor een vroege wandeling door het bos.

Twaalf vrouwen lopen vandaag mee. De meesten zijn al vaker meegelopen. De zusjes Mariëtte (39) en Caroline (34) Reineke zijn trouwe deelnemers. Willen ze niet liever met elkaar bijpraten tijdens zo’n boswandeling? Mariëtte: ,,Eerlijk gezegd heb ik juist genoeg van al dat geklets. Ik heb het al druk genoeg op mijn werk, nu wil ik eens weg van dat gebabbel.” Haar zus knikt: ,,Vaak gaan we na afloop nog wel even een kwartiertje koffie drinken.” Dat anderhalf uur zwijgen is wel lastig, beaamt Mariëtte. ,,Je moet er echt aan wennen. Maar ik merk dat het steeds beter gaat, je stopt met malen. Vaak kom ik juist op goede ideeën omdat ik helemaal alleen met mezelf bezig ben.”

Op bijzondere dagen (,,je moet niet elke dag slagroom op de taart willen”) maakt Lisette Sevens tijdens de wandeling een ‘labyrint’. Op de stenen kalkt ze dan met krijt een doolhof. De bedoeling is dat deelnemers de route doorkruisen en op nieuwe inzichten komen. Volgens Lisette wordt in een labyrint je intuïtie op een intense manier aangeraakt. Deelneemster Mariëtte heeft dat al eens gedaan. ,,Het werkt echt. Ik zat met een vraag, en in het labyrint kreeg ik een idee over de oplossing.” Ook nam Mariëtte deel aan de ‘stilteweken’ die Lisette op verzoek organiseert – om je niet gedurende één wekelijks wandelingetje, maar dagen achter elkaar onder te dompelen in de stilte. Wel waarschuwt ze op haar website dat ,,mensen meerdere dagen van pure stilte ongemakkelijk kunnen vinden”.

Eigenlijk is het de bedoeling om iedere gedachte uit te schakelen tijdens de tocht. Lisette raadt aan om je te concentreren op de ademhaling, of op de grassprietjes onder je voeten. En ook al is het Amsterdamse Bos verre van sereen – het geraas van de ringweg is voortdurend te horen, en kletsende joggers of coaches langs het roeiwater (,,houd die haal vast jongens!”) wekken ook nieuwsgierigheid – , volgens Lisette moet je het lawaai ,,door je heen laten gaan”.

Als je nergens aan mag denken, valt pas op hoe absurd en onzinnig je gedachten variëren van ,,zou dit water het Nieuwe Meer zijn of de Ringvaart? Het is niet de Amstel. Tenminste? Nee…” tot ,,leuke laarzen heeft zij, hoewel, ik zou ze liever in het rood willen, als die natuurlijk bestaan, want rood is nu eenmaal zo rood…” etcetera. Andere wandelaars trekken even hun wenkbrauwen op als onze stille stoet voorbijtrekt en houden ook abrupt op met hun gesprek – wat zouden ze denken? Dat we doofstom zijn? Of een religieuze bedevaart houden? De stilte voelt plechtig. Maar als we een verkeerd bospad dreigen in te slaan, fluit Lisette op haar vingers om ons terug te dirigeren. Ze kent het bos op haar duimpje en vindt verrassend mooie plekken in het keurig aangelegde stadsbos. En druk is het niet: wat loslopende nordic-walkers, een eenzame fietser die uitrust op een bankje en in een stuk natuurgebied kakelen enkel wat wilde ganzen. Genoeg afleiding voor wie grote moeite heeft om zijn kop te houden. Al is het maar voor anderhalf uur.

Stiltewandeling, onregelmatig op zaterdag- of zondagochtend in het Amsterdamse Bos. www.lisettesevens.nl