Abstract en picturaal

Voorstelling

Lichaam door Het Zuidelijk Toneel. Regie: Olivier Provily.

Tournee t/m 17/3. Inl 040-2460656; www.hzt.nl

Lichaam van regisseur Olivier Provily en zijn zes spelers munt uit door een verstilling die zeldzaam is in het theater. Het toneel is een zwarte ruimte. Links een deur, rechts een raam. In de eerste scène toont een actrice haar naaktheid van het eelt op de voetzolen tot krullend haar. In een andere scène zitten de spelers die Jacques en Peter en Annabel heten, alleen aan restaurant tafels. Ze zoeken affectie bij elkaar in stamelend Frans. Tot zover is er meer actie dan in Provily’s vorige stuk, Fragmenten (2005). Maar hij blijft de meester – of beginneling? – van het plotloze drama.

Zo zweeft de voorstelling naar het slot, waarin Annabel een monoloog houdt over het verlangen dat tijdens de voorstelling haar harteklop en die van de toeschouwers „gezamenlijk hoorbaar zijn”. Het slotbeeld is overweldigend: reusachtige ventilatoren slaan rookwolken over de bühne. Provily is een regisseur die nog heilig gelooft in de improvisatie. Die methode levert deze vorm op: spelers komen op, doen een scène en gaan weer af. ‘Lichaam’ is niet het kernwoord, eerder eenzaamheid.

Het werk van Provily zoekt naar abstractie, maar kan dat in het theater? Provily wil met acteurs, toneelbeeld en belichting een picturaal effect bereiken. Dat is een eerlijk, gemeend streven. In sommige fragmenten is de symboliek te zwaar aangezet, dan ligt het gevaar van pathos op de loer. Dat neemt niet weg dat Lichaam intrigerend is. Dit is een toneelspel van eenzame lijven.