Houd op met terminologie allochtonen en autochtonen

Het was verademend om in Opinie & Debat van 27 januari het artikel te lezen over een nieuw integratie- en migratiebeleid. Na jarenlange naar binnengekeerde, benauwende redeneringen en krampachtig op assimilatie gericht beleid, wordt nu een pleidooi gehouden voor een andere aanpak.

Participatie is aansprekender dan het eindeloos opzoeken van scheidslijnen en stigmatisering. Participatie gaat uit van wederzijds respect, mobiliseert over en weer de positieve krachten in de mens. Grote winst acht ik ook de gedifferentieerde benadering van vluchtelingen, arbeidsmigranten, en de tweede generatie uit voormalige gastarbeidergezinnen. Verfrissend en sympathiek is de gebezigde terminologie: `oude en nieuwe Nederlanders`, waarbij geen uniforme cultuurbeleving wordt nagestreefd. Dit bevrijdt ons van de afstotende terminologie: allochtoon en autochtoon. Het tegelijk leven vanuit verschillende culturen is geen gespletenheid, maar veeleer een verrijking van de eigen identiteit.

Zelf word ik vaak geconfronteerd met de vraag of ik mij nu Nederlander dan wel Hongaar voel. Mijn antwoord brengt mijn gesprekspartners telkens tot nadenken. Rationeel identificeer ik mij immers met de Nederlandse cultuur, terwijl ik mij emotioneel verwant voel met de Hongaarse cultuur. Die twee elementen heb ik altijd als een verrijking beschouwd. Het nut en de wenselijkheid van wat in het artikel `circulaire` migratie wordt genoemd, kan ik uit eigen ervaring bevestigen.

De afgelopen zeven jaar toen ik ons land mocht vertegenwoordigen in mijn geboorteland, bleek mij steeds weer dat de ervaringen die Hongaren tijdens een verblijf in Nederland hadden opgedaan van onschatbare waarde waren voor hun opstelling ten aanzien van Nederland.