Herten – Montfort

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Limburg

Links en rechts van de landtong beweegt het water in slow motion, alsof het gefixeerd wordt door de kleur. Die kleur, gewonnen door de spottende ochtendzon, is koudblauw. Of kaudblauw. Dat woord bestaat niet, maar het jaagt rillinkjes over je rug en dat doet de aanblik van dit zwaargestemde water ook.

De landtong ligt tussen twee uitwassen van de Maas en heet Isabelle-greend. Welke Isabelle hier herdacht wordt, kan ik niet vinden. Maar het is haar geraden om trots te zijn, hier of in de hemel of waar ze zich ook bevindt. Want haar groen-bezweemde greend is van een vreemde schoonheid, die de aanwezigheid van twee witte koeltorens en wat daar aan skylinegedruis bij hoort, inpast in een wereld van wilgetakken en elzetwijgen. Tjokvol ganzen en bergeenden zit het hier. Met hun opklapvleugels vliegen ze wat door elkaar en zoeken dan weer hun heil bij Isabelle op schoot of, in het water, tussen haar armen.

Zwerfvuil vlagt in de bomen. Op de grond geeft het aan tot hoe ver het water helemaal is gekomen. In een grindkuil woont een forel – zo’n 40 centimeter lang, schat man. Hij zal met een golf Maaswater mee zijn gespoeld en bleef, gelukkig met genoeg aanhangend water, achter in deze poel.

Hij ziet er niet ongelukkig uit, hij zwemt achten en zessen en eet regelmatig iets onzichtbaars. Ter nagedachtenis aan een geniale restaurantsketch van de ge-fez-te komiek Tommy Cooper (de hemel hebbe zijn ziel) spreekt man de vis aan als ‘Fred’.

De route voert de greend uit, naar romantisch boerenlandschap van akkers vol ploegkluiten en veldwegen tussen iepen, populieren en hoge eiken. Kraaien profiteren van hun winterse bladloosheid. Ze bezetten de toppen van de bomen, zodat hun contouren heersen over het koude land dat zich ontspant in het worstelende zonlicht.

Niet de kraai maar de zwarte haan inspireerde het galakostuum van carnavalsprins Smeets. Kukeleku, alaaf. Zijn staatsiefoto hangt in veel van de ramen van Linne, te zijner ere worden de straatlantaarns van ballonnen voorzien.

De routemarkeringen doen regelmatig iets anders dan de beschrijving in het boekje, ze brengen ons over onvoorziene boslanen en -wegjes. Ze snijden om te beginnen een slome asfaltlus af met een pad achterlangs een zoemende chemische fabriek in een Maasbocht. De fabriek heeft een eigen haventje. Meerpalen op leeftijd kunnen ontroerend verweerd zijn.

De zon punnikt aan lichtsnoeren tussen de stammen van alle bomen. Een Madonna bewaakt een stil kruispunt. „Hey Marie”, zingt Louis Prima, voor mijn oren alleen.

17,5 km. Kaarten 2 en 3 uit: Maas-Swalm-Nettepad. Uitg. Nivon, 2001. Begin- en eindpunt van de wandeling worden verbonden met bus 80 (halte Waarderweg, Montfort) en bus 71 (halte Dorpstraat, Herten). Overstappen op station Roermond. Inl. www.92920v.nl of tel. 0900 929 92.