Eenzaat

In Rotterdam waren ze toch nog verbaasd dat de schorsing van Feyenoord gehandhaafd blijft. Ik dacht altijd dat Rotterdammers nuchtere en vrijzinnige mensen waren, met weinig talent voor zelfbedrog. Kennelijk hebben ook zij een slag van de Rouvoetdoctrine gekregen: in geloof, hoop en liefde de toekomst tegemoet.

Erwin Koeman was zeer aandoenlijk, zoals altijd. Hij had zich voor het vraaggesprekje gepositioneerd halverwege de grijns en de glimlach. Hij kon niet eens heel ongelukkig kijken. De coach sprak woorden met kuiten, dat wel: „Jammer, onterecht, onverdiend.” Maar verder wou hij niet zeuren. Het ergste was nog dat het CAS zijn speeltje had afgepakt: twee mooie wedstrijden tegen Tottenham Hotspur. Twee keer vechtvoetbal. Het laatste is voor deze coach het mooiste. Hij maakte er als voetballer ook graag een Boerenkrijg van. Zo staat hij daar nu weer, met bloemenwangen en haren als hooi. Wat is Koeman toch een gezonde Hollandse jongen. Je zou zo in hem willen bijten.

Perkamenteriger zijn de bobo’s van Feyenoord en van de KNVB. Zo spreken ze ook. Onno Jacobs, financieel directeur van Feyenoord, liet weten „dat zijn club de dupe is geworden van wangedrag van mensen met wie wij niets te maken hebben”. Directeur betaald voetbal van de KNVB, Henk Kesler, was al even teleurgesteld. „Vooraf hoop je op een mildere straf.”

Tja, vooraf hoop je dat Feyenoord Europees kampioen wordt met champagnevoetbal. En met alleen maar mooie, oude gezangen in de Kuip. En met op het ereterras alleen nog mooie vrouwen, op zijn minst zo mooi als Katja Schuurman. Neelie Kroes valt dus gegarandeerd af. Je hoopt zoveel, vooraf. Maar aan die ‘wedersamenstelling van het verlangen’ voldoet Feyenoord al in geen jaren meer. Rugby in plaats van champagnevoetbal, racistische spreekkoren in plaats van gezangen, op het ereterras slecht geklede betonvlechters in plaats van mooie meiden. Feyenoord: achterland, jaren vijftig. Ik hoor nu weer de honden blaffen.

„Wangedrag van mensen met wie wij niets te maken willen hebben.” Dan moet je niet in de Kuip zijn. En ook niet in de Arena. Zelfs in Spakenburg gaat het mis. Feyenoord heeft een taaie traditie van voetbalvandalisme en ellendige spreekkoren. Zo wereldvreemd aan de club was dat tuig in Nancy nou ook weer niet. En natuurlijk weten ze dat bij de UEFA en het CAS. Jeu Sprengers mocht graag de indruk wekken dat hij in zijn dooie eentje alle Hollandse dampen van het kwaad aan de grens met Zwitserland tegenhield. Maar zo zit Jeu niet in elkaar. Deze beroepsbobo was zijn eigen vaderland geworden, in het pluche en aan de borrel van de UEFA. Hij was als de dood om terug naar Venlo gestuurd te worden, waar zelfs in medeplichtigheid geen troost te vinden is. De heer Sprengers deed altijd geheimzinnig over zijn vrienden van het CAS, maar hij heeft Feyenoord zeker niet aan een bezwerinkje geholpen. Jeu wou vooral penningmeester voor het leven zijn. Dan kan je niet te veel kleur bekennen. Exit penningmeester.

Alle voetballiefhebbers horen Feyenoord lief te hebben. Club met historie en traditie, club zonder beursgang, club van achterstallig geluk. Een Valentijnsclub, zij het zonder veel spijs en met veel drank, al helemaal zonder rozen. Wel authentiek in spirit en Samen Leven. Maar Feyenoord is ook geïnfecteerd door randdebielen, racisten en uitschot. Die prijs van sluipende decadentie wordt nu betaald. En dat is misschien wel terecht.

Aan het nieuwe bestuur van Feyenoord is geen moreel oordeel gegund. Het verraad van Chris Woerts aan Jorien van den Herik is van een bijbelse misère. Je mag het gerust de Judaskus noemen. De rest van de krijtstreepkakkers is niet veel beter. Het grote Feyenoord is nu in handen van opportunisten zonder geld. Dat heette vroeger parvenu’s. Mag je van het nieuwe kabinet dat gaat aantreden eigenlijk nog wel beschaafd schelden in de media? Ik vrees van niet, zelfs niet van de zelfverklaarde Feyenoorder Wouter Bos.

Ik zou trainer Erwin Koeman graag een Europese campagne gunnen. Reeds zijn hele leven staat hij in de schaduw van broertje Ronald. Hij, van het armzalige KV Mechelen, Ronald van Barcelona en van de wereld. En toch is Erwin zijn eigen erotiek gebleven, mét uitstraling. Heel knap is dat. Het wordt nog knapper als je bedenkt dat hij bij Feyenoord alleen maar een schim als gesprekspartner heeft: Wim Jansen. Te laf voor woorden, te schimmig voor daden.

De nobele eenzaat Erwin Koeman.

    • Hugo Camps