Studentje, pas toch op

Chiara Tissen: Meisje loos. Van Oorschot, 185 blz. € 15,–

Chiara Tissen: Meisje loos. Van Oorschot, 185 blz. € 15,–

‘Iets aan de volwassen wereld van het met elkaar doen was leugenachtig en ingewikkeld.’ Tot deze ontdekking komt in de tweede roman van actrice Chiara Tissen de 17-jarige studente Welmoed Brandsma. Het is geen sterke zin en ook geen opzienbarende gedachte, maar als verzachtende omstandigheid geldt dat het meisje zojuist haar moeder en haar maagdelijkheid heeft verloren.

Meisje Loos is het droevige verhaal over een verlaten dochter die op het punt staat in de voetsporen van haar depressieve, egocentrische moeder te treden. Chiara Tissen (1964) lijkt gefascineerd door verlaten of bedrogen kinderen. In haar debuut De valduik (2005) voelt de 28-jarige radiomaakster Nona zich verraden door haar vader, omdat hij al voor haar geboorte de benen heeft genomen. In deze tweede roman probeert ze te achterhalen wat er gebeurt als iemand op jonge leeftijd door haar moeder in de steek wordt gelaten.

In Meisje loos komt Welmoed erachter dat haar aan een chronische leverziekte lijdende moeder de dood gezocht heeft door zich niet aan haar dieet te houden en stiekem alcohol tot zich te nemen. Ze heeft weinig begrip voor haar moeder en al evenmin compassie met haar vader en broer. In plaats van gezamenlijk thuis te rouwen snelt Welmoed een paar uur nadat de moeder haar laatste adem uitblies naar haar nieuwe vriendje om zich door hem te laten ontmaagden. „‘Nú! Nú!’ riep ze verbeten. Je moet me nú neuken.”

Net als haar moeder die zo graag dood wilde, wordt Welmoed op haar wenken bediend: zij wordt ontmaagd en opeens is alles een stuk overzichtelijker. In de kerk waar ze de uitvaartmis voor haar moeder bijwoont, heeft ze vooral aandacht voor de nieuwe jonge priester. ‘Ze was er wee en slap van geworden, een soort geil. Vanaf nu was de wereld makkelijk in te delen; mensen van voor of na mamma en mensen waar je geil of niet geil van werd.’

Er is één man van wie Welmoed het allergeilst wordt. Ze ziet hem voor het eerst op de begrafenis en ontdekt dat hij ooit de minnaar van haar moeder is geweest. De man vertelt haar dat ...

Ach, hij vertelt haar alles wat ze zelf ook had kunnen bedenken over haar moeder en over de ellende die het leven voor sommige mensen in petto heeft. Zal Welmoed aan die ellende ontsnappen? Het open einde van de roman laat ruimte voor hoop. Voor de hoofdpersoon wel te verstaan, niet voor het geschrijf van Chiara Tissen. Meisje Loos is nauwelijks meer dan een wenk voor opgroeiende meisjes dat ze goed op zichzelf moeten passen.